Waar begint een mens aan??

Dit is dus niet lopen!?! Hoe zit dat?

19 augustus dinsdag 07.40 uur:

Zit hier in de gite een peukie te roken, Bert pakt de spullen in. Komt ie naar me toe: kijk nou n’s wie er hier ook met z’n tentje staat?? Komt Curdin ineens achter hem tevoorschijn! Nou ja! Dat was lachen! Ik zei: “Ik dacht dat jij al in St. Jean P.d.P. zou zijn! Hij: “en ik dacht dat jullie nog hier vér voor zouden zijn”. Dit is leuk. Hij staat klaar om te vertrekken maar drinkt nog wel een bakkie met ons. Wij nemen vandaag een klein stukkie: 16 km naar Luppé, waar we proberen ergens ons tentje kwijt te kunnen en dan op ons gemakkie opfrissen om daarna met z’n tweetjes gezellig in een restaurant te dineren, uitgebreid, zonder op de tijd te hoeven letten om dan morgen op Bert z’n verjaardag daar * een rustdag te houden. Hier blijkt de camping gratis te zijn terwijl je toch in de gite van alle faciliteiten gebruik kunt maken. Vannacht ging het feest in het centrum met harde muziek gewoon door tot 5.00 uur in de ochtend en dat 5 dagen lang. Dit hadden we al een keer meegemaakt; het blijkt héél normaal te zijn. Hoe is het mogelijk! En daarna geen ellende of niks! Waarom kan dat niet in Holland? Vanmorgen vertrokken de eerste “pelgrims” al om 5.00 uur, de rest volgde snel. Dus zodoende komen ze bijtijds aan op de volgende stop. En ik maar denken dat ze allemaal zo hard liepen; ze vertrekken véél vroeger dan wij.

*21.15 uur staan op de camping in * Lelin – Lapujolle ’n echte familiecamping. Wij zijn steeds zo bijdehand om dicht bij het sanitair te staan telkens weer hangt de jeugd bij het gebouwtje. Vandaag gelukkig weer n’s een aardige route gehad. Ná Condom werd het landschap langzamer groener. De boeren boffen hier; kunnen hun producten nog steeds besproeien met katrollen met meterslange slangen, pijpleidingen naar de vele meertjes, beekjes stromen hier zelfs nog, de katrol rolt automatisch op zodat het hele land geleidelijk gesproeid wordt. Vandaag zelfs weer in een bosrijke omgeving gewandeld. Niks restaurant vanavond. Morgen wandelen we op Bert’s verjaardag nog 10 km naar Aire-Sur-L’Adour een grote plaats, meer te doen. Zijn stiknieuwsgierig; morgen de website bekijken, verrassing voor Bert. Deze camping ligt +- 2 km van de route, hebben een lift gehad. Het lopen begint me danig de keel uit te hangen, der rest erom heen is fantastisch.

*NOGARO – LELIN – LAPUJOLLE 18 km 08.05 – 17.15 uur

17 augustus zondag 09.30 uur:

Ik schrijf met m’n nieuwe pen, wat een lekker dingetje zeg! Eindelijk een zwarte fijnschrijver, nou, hij schrijft warempel fijn! Gisteravond weer geboft. Het regende pijpenstelen, maar de camping had een honk, daar hebben we heerlijk kunnen eten. Hebben bij de traiteur ROSTBEEF gekocht!! Vreemd hè, ze hebben het dus wel alleen in goede zaken, lekkere garnalen gegarneerd, tomaatjes speciaal klaargemaakt, een heerlijke salade en rauwe rode kool. Da’s pas lekker!

Even wat we zoal zien onderweg buiten, de pittoreske kleien middeleeuwse gehuchten, verdorde zonnebloemen, een dode kikker, verdorde zonnebloemen, verdorde zonnebloemen, tabaksplanten, nog één veld in volle bloei zonnebloemen de geus is een glooiend landschap, verdorde zonnebloemen, verdorde zonnebloemen, allemaal vriendelijke mensen, een dood eekhoorntje. Over héél Frankrijk op het platte land, in de bergen en in de bossen, tot ruïne vergane huizen; oude mensen trekken naar de grote steden, totaal geen openbaar vervoer, geen rolators (bij ons een heel gewoon verschijnsel) van de week zagen we een oud vrouwtje met d’r stok sloffend naar de apotheek gaan. (bij ons wordt alles thuis gebracht) autowrakken, zelfs een waar een boom is uitgekomen. Verroeste her en der verspreide landbouwwerktuigjes (heel het platteland is een groot museum) Hier in deze streek veel duiventillen: ongeveer 8 meter hoge ronde torentjes. Vroeger mochten alleen de rijken duiventillen houden, na de revolutie ook Jan met de Pet. Jaaaaa ik schrijf nog over de brug in Cahors met z’n duiveltje in een steen. Nu m’n bakkie doen met een plak ontbijtkoek. Lekker * bewolkt vandaag, eindelijk eens heerlijk wandelen. Bretagne – d’Armagnac, 20.40 uur. Zijn hier om 18.15 uur aangekomen. Wat ’n verandering zeg, deze route! Zowat de hele dag bewolkt, lekker wandeltemperatuurtje. Staan hier op ’n veldje de Commune d.w.z. voor algemeen gebruik. Lekker rustig, eigenlijk veel beter dan een camping. Du Gers voorbij Condom is echt prachtig. Wandelen weer na een lange tijd tussen de wijnranken, alleen nu staan ze in volle bloei. Vanmiddag water gevraagd bij een huis ‘rentree’ zei de vrouw des huizes. Een hele sympathieke familie, zaten te eten. Er werd gelijk koffie voor ons gezet. Ik heb maar gelijk om brood gevraagd, want we wisten niet waar we terecht kwamen en morgenochtend zijn de bakkers ook gesloten. We kregen een half brood, perziken en wat tomaten. Gaan we nu nog nuttigen. Hebben hier in het plaatselijk cafeetje 1 ½ liter wijn uit de pomp kunnen kopen voor Euro 2,65!! Bij de familie lekker zitten klessebessen, ik natuurlijk, trouwens aan iedereen de 3 foto’s van Alessi en de computerfoto van Kitty, Jessica en Suzanne laten zien. Bernard et Huquette, merci beaucoup pour le hospatility! Au revoir ! Za’k je vertellen dat ik het op dit moment zelfs koud heb in m’n zwarte al 8 jaar oude zijden blousje. We worden steeds brutaler. Dit veldje ligt pal achter huizen. Bij één huis staat een tafel en stoelen; niemand thuis. Hebben de tafel met 2 stoelen bij ons tentje neergezet. Schandalig eigenlijk we worden steeds meer zigeuners! Dit plaatsje is niet leuk, de D29 loopt hier dwars doorheen. Volgens het boekje hadden we 10 km van de route af moeten lopen om Larresingle te bezoeken, een van de mooiste en best bewaarde versterkte dorpen in de omgeving: het Carcassonne van de Gers. Dus komen bezoeken, net zoals Condom en Lectoure weer overigens 3 dagen lang een meloenen feest is geweest. De heel bevolking komt de laatste avond eten aan lange tafels in de hoofdstraat. ’s Avonds laat zagen wij vanuit Marsolen, waar we sliepen de kerk, die overigens ook ’s nachts gewoon zijn slagen bleef slaan, vuurwerk. Curdin is vanmorgen weer zijn eigen weg gegaan, die jongen werd gisteren gillend gek, van dat slome gedoe van ons. Doodmoe werd ie ervan zei ie. Het was erg gezellig, even, Auf Wiedersehn Curdin*.

CONDOM – BRETAGNE – D’ARMAGNAC 24 km (iets afgesneden) 08.15 – 18.15 uur

Hetty gebeld, alles prima. Jessica gebeld en nou hou ik op met dat gebel! Even, er vliegen nou zeg bij de bloemen hommelachtige beestjes rond, maar dan 10x zo groot en grijs!

12.30 uur* Onze tweede lange pauze. Vanmorgen in Eauze booschappen gedaan en tegenover de schitterende kerk met interieur uit de oude Gallo-Romeinse stad * een mooie stempel bij de Prèsbitére gehaald, een bakkie gezet met een heerlijk taartje genuttigd onder de galerij pal naast de terrasjes (zigeuners!). Het doet hier al Spaans aan: op het plein de galerijen en er wordt hier ook al stierengevechten gehouden of rennen ze hier door de straten! Dat weet ik niet precies. Het zou me niet verbazen als straks plotseling de Pyreneeën opdoemen. Voorlopig lopen we nog tussen de wijnranken waarvan Armangac gemaakt wordt: een broertje van de Cognac. Zou dat net zo goed van kwaliteit zijn? Ik ga het toch n’s proberen. De witte wijn blijft in nieuwe eiken vaten om zijn bruine te krijgen na 2 jaar overgegoten in een ander nieuw vat om daarna vervolgens jarenlang te rijpen tot 42 gr. Ook de aperitief Floc komt uit deze streek. Floc = Gascons: fleurbloem. Wij zijn weer moeier dan gisteren. Gisteren ging het zo fantastisch. Echt pas de eerste dag zonder pijn in m’n voeten. Het was niet heet en Bert heeft veel uit mijn rugzak overgenomen. Bramen..een obsessie van Bert; hij kan geen struik passeren of hij moet de grootste plukken. Héérlijk zijn ze, we komen goed aan.

Lieve Hans en Anneke, bevalt de camper goed? Wij zijn benieuwd hoe het met jullie gaat. Schrijf n’s, als je tijd hebt, iets in het gastenboek al zolang niet van jullie vernomen. En jullie moeten echt ons kleinkind gaan bewonderen, hoor! Kusjes ook voor je ouders en kinderen, Schrijven!
*Nogaro 21.00 uur. Bekaf!! Wat een rotetappe! Eerst tussen die wijnvelden, zie je niets. Normaal als je wat km’s hebt gelopen, draai je je even om en heb je ’n fantastisch uitzicht. Dan denk je, dat hebben we ‘m toch mooi maar weer geflikt. Maar vandaag zag je niks.

Ja de auto’s en de vrachtwagens voelden je langs je heen suizen; zien deed je ze niet: voor je ’t wist waren ze voorbij en maar bumpen met z’n allen. Het enig voordeel is, dat je veel wind vangt van ze voor de rest was het echt levensgevaarlijk! Die kat hier op het veld weet dat er muizen zijn, (Wij nu ook!) Hij sluipt als een tijger van holletje naar holletje, uitgerekt z’n ene poot na de andere behoedzame neerzetten. De entree in Nogaro maakte veel goed van deze rot weer warme dag. ’n Laan vol met overhangende platanen, heel gracieus. Volop Spaanse blaasmuziek, stierenspelen in de arena met een heus orkest. Tent opgezet terug naar het centrum zijn gaan kijken. Ook al gebeurt er niet veel met de stier, op ’n gegeven moment werd ie wel door 20 jongens in een deux-cheveutje geduwd, ik vind het altijd zielig. Naar het échte stierenvechten zal ik nooit toegaan. Vanavond, nu wordt alweer donker genoten van een panoramisch wolkendek. Op de valreep natuurlijk weer het fototoestel vergeten. Terug op de camping toch nog 3 foto’s gemaakt. Goh terwijl ik dit schrijf begint het te bliksemen, heel ver, achter het nog steeds, dikker witte wolkendek, een spectaculair gezicht. Als het nou maar vér wég blijft!!!! Nu 21.30 uur we gaan genieten met een wijntje nog steeds van gisteren, van de * lichteffecten.

BRETAGNE – D’ARMANTGAQ – NOGARO 07.45 uur – 19.30 uur 27 km !!!

15 augustus 21.50 uur Marsolan:

Het is nu donker, zitten op een muurtje tegen een middeleeuwse kerk met onze tenten ernaast. Curdia, uit Zwitserland, is vandaag gezellig met ons mee gehuppeld. Hij loopt ook naar S.d.C. maar wel in een veel sneller tempo dan ons; zo’n 30 a 35 km per dag. Ik kom nog terug op onze slaapplaats bij Thérèse, gisteren, heb me danig vergist alles was kraakhelder. Kwamen hier om 20.30 uur binnen vroegen om een plaats voor de tent. Naast de kerk een veldje. Mannen waren bezig de feestverlichting te verwijderen, ik vroeg om een fles wijn. Een van de mannen ging met zijn busje speciaal 3 km verder naar zijn huis, kwam terug met een colafles met wijn. Ik vroeg hoeveel we moesten betalen, neen, dat is goed jullie zijn pelgrims. Gratis wijn!! En weer eens een keertje gratis kamperen. Hebben vandaag heerlijk geslapen, eindelijk ‘nog’ heerlijk temperatuurtje. Hebben in Lectoure een leuk plaatsje, komen we terug, wat gedronken wat boodschappen gedaan, toen om 16.45 uur doorgelopen na 2 uur rondgelopen te hebben. Ik stop. Want ik wil ook nog wat van die heerlijk wijn drinken. *Uitleggen dat ze alles niet letterlijk moet nemen.

MIRADOUX – MARSOLAN 22 KM 07.45 – 21.50 uur

17.00 uur Condom Hé, hé!! 16.08.
Denk je dat je vandaag maar een klein stukje hoeft te lopen, is het weer nog zeker 40 min naar de camping. Vandaag met Curdin zeker 12 km over de D7 gelopen. Niet bepaald gezellig maar het sneed wel lekker af! Alles bijelkaar * toch weer 18 km.

MARSOLAN – CONDOM 18 KM 16-08-03 08.45 – 14.45 uur om 16.30 uur op de camping

Zowel Moissac als Condom zijn halteplaatsen voor de pelgrims. Er zijn hier in de 12e 13e eeuw 3 ziekenhuizen gebouwd speciaal voor pelgrims. Ik begrijp dat niet, waarom werden ze ziek? Ja, ze liepen op sandalen, maar zouden toch niet ondervoed geworden zijn! Op elk kasteel werden ze onthaald. Met wijn (ja, wij ook!) en eten, vaak oude tekeningen gezien dat de pelgrims bij een vijver zitten met mooie deernen. Nee, ze hadden het volgens mij niet zo slecht. O.k. de wegen waren misschien slechter (hoewel, moet je de onze eens zien, die zijn vaak vanuit die tijd, dus nog veel slechter) het gevaar om beroofd te worden, blijven steken in de sneeuw (waarom zou je daar in de winter lopen, of sneeuwde het langer, vroeger?) Dan nog het reële gevaar van wolven. Neen, dan wij!! Wij sjouwen ons een bult om zeker van een slaapplaats te zijn. Moeten vaak veel proviand extra bij ons hebben, alle kleine winkeltjes vaak failliet of net gesloten. En kastelen zijn heden ten dage allen ruïnes, neen wij hebben het heus niet zo makkelijk. Daarbij komt nog dat wij relatief gezien veel kilometers per dag maken en zij waarschijnlijk van kasteel naar kasteel huppelden. Er blijkt nu wel een nieuwe rage te zijn ontstaan. Men pelgrimeert alleen met een rugzakje en transporteert voor Euro 10,-- per dag de zware rugzakken of koffers volgeladen van gite naar gite. Die zijn dus allang van te voren volgeboekt door deze ‘toeristen’ zodat de werkelijke pelgrim, doodmoe aangekomen, met zijn rugzak op plaats van bestemming niet een slaapplaats kan vinden. Op deze wijze wordt het pelgrimmeren erg misbruikt. Waarschijnlijk is er over een paar jaar niet één echte pelgrim meer over. Zelden loopt iemand vandaag de dag met een bepaalde intentie. Ik ga Kitty en Suzanne bellen.

08.20 uur 14 augustus donderdag:

Onze eerste stop NEEN!!!!!! DIT KAN NIET WAAR ZIJN!!! Gisteren het stadje bewondert. Uitzicht over de Garonne schitterend van bovenaf de stad. Hé verdomme, weer ons fototoestel in de tent laten liggen. Nou ja, niet zo erg, morgenochtend passeren we op onze route deze toch weer en dan maken we er een prachtige opname van de zonsopgang die dan waarschijnlijk nét boven de Garonne hangt. MAAR……HET IS BEWOLKT!!!! EN NIET ZO’N KLEIN BEETJE OOK!!! Héérlijk! Met een lekker windje! Voor het eerst na zeker drie maanden wandelen! Wat een verademing! Als er nou ook nog effe regen uit komt vallen, zou dat helemaal fantastisch zijn. (oh, ik zie alweer een lichtpuntje!) Het is werkelijk een ramp hier, alles, maar dan ook alles is kurkdroog. De aarden grond is gebarsten, hele diepe scheuren zijn er ontstaan, het is herfst, sommige bomen zijn al bijna kaal. Er is nu toch al feest in elk dorp in de weekends, maar als het gaat regenen, gaat overal de vlag uit. Gisteren enge “pelgrims’ in de gite, zij sliepen binnen, bloedheet. Zeiden heel gedecideerd gedag, voor de rest kwam er niks uit. Je ziet steeds meer “pelgrims” met kleine weekendrugzakjes. Hun bagage wordt vervoerd van hotel naar hotel. Nouw!! Dit heeft toch niets meer met pelgrimmeren te maken ?? Neen, dan wij!! Wij sjouwen ons een bult elke dag. Gisteren in de gite in een heuse wasautomaat onze kleren kunnen wassen!! Wat een luxe! Vandaag komen we in het dept: Gers. Dat heet zo omdat er zoveel gerst op het land staat. Gisteren in het toeristenbureau kunnen internetten. Maar wat staat er nog weinig op zeg!! We hopen dat Bart en Freek het allemaal bij kunnen houden. M’n handdoekje van 40 x 40 zo’n microdoekje (schoonmaak) verloren. Die kan ik hier waarschijnlijk niet meer kopen. Zonde he?? Gisteravond bij de slager lekkerr goush-goush met gevulde aubergine en gevulde tomaten gekocht. Was dat smullen! Miradoux nu 18.40 uur. Zijn in dit gat om 15.30 uur aangekomen, armoe troef, hier! Gaan hier slapen in een Accueil Pelerin (staat in dappere dodo eten straks hier geloof ik ook met z’n allen, nou ja, allen, ik denk 8 personen maar het is, ja eigenlijk niet vies, de slaapkamer maar de keuken ziet er niet uit!! En de gastvrouw ook niet! Eten we nou uit één pot of moeten we zelf eten koken?

De route was heuvelachtig: een heel mooi glooiend landschap hier, de regen is helaas toch uitgebleven, maar een of twee spettertjes. De zon heeft zich niet héét laten zien. Net Alex aan de telefoon, ze geven wat lagere temperaturen door, ”maar” 36 graden!

AUVILLAR – MIRADOUX 17 KM 07.00 – 15.30 uur

13 augustus woensdag:

Vandaag zou Vincent, de zoon van m’n zus 24 jaar zijn geworden. Een speciaal jaar. A.s. 4 oktober is hij verongelukt in het verkeer. 12 jaar mocht ie genieten van z’n leven en dat deed ie! Altijd opgewekt, praatjes voor 10. De bink van de klas. Hij wordt nooit vergeten. Nu nog, op z’n overlijdensdag komen van toen ‘schoolkinderen’, elk jaar naar z’n rustplaats in Gouda. Anneke en Chantal krijgen gelukkig nog veel steun op deze dagen. Elk jaar zet ze een roos bij z’n graf. We denken aan jullie, lieve Anneke en Chantal. Terwijl je dan zo loopt vandaag, het is nu 09.00 uur, onze eerste stop denk je verder en komen je gedachten bij Annemieke en Martin, een zusje en broertje van ons, Annemieke is overleden met 7 maanden. Wiegendood, ik kan me haar niet meer herinneren, ik was toen 3 ½ jaar. Toch vreemd. Het heeft wel indruk op me gemaakt. Wat ik me nog altijd zo voor me zie: we hadden in die tijd een héél klein woonwagentje waarmee we op de kermis reisen, onze familie Vermolen, zijn met Hommerson, de oudste kermisfamilies. Ik zie nog zo, ik lag boven met m’n zusje Toos in een stapelbed, vreemde mannen op de bankjes langs de kant in de wagen zitten midden in de nacht. Dit beeld vergeet ik nooit het was de recherche toen, denk ik, om na te gaan wat de doodsoorzaak was, gek he? dat je zoiets bijblijft. Martinnetje is overleden aan ……… Toen was ik 14 jaar, hij 6 maanden. Van hem is z’n dankbare glimlach bijgebleven. Ik zie hem zo voor me. Je moest véél geduld hebben voordat ie reageerde, was eigenlijk vanaf z’n geboorte al niet in orde, maar als tie dan lachte, was het net of er een engeltje lachte zo teder en zo hartverwarmend. Mijn moeder heeft na het verlies van Annemieke haar geloof in god verloren. Als je alle ellende in de wereld in ogenschouw neemt zouden die Katharen in de middeleeuwen dan misschien toch gelijk hebben gehad en is de wereld geschapen door de duivel? En bidden daarom zowel de nonnen als de moslims wel 5x op een dag? Om de duivel te bezweren? Want als er een god is is er ook een duivel. Er is water en vuur er is land en zee, hemel en aarde, warm en koud, liefde en haat, goed en kwaad. Op onze tocht baden wij ons gelukkig alleen in * in het goede der aarde.

13.00 uur Héérlijk rusten onder de prachtige platanen, aan weerskanten van het kanaal. Wandelen al vanaf Moissac langs het kanaal. De takken hangen vol als het ware over ons ‘bospaadje’ Eindelijk na maanden eens een hele dag “plat lopen” Dit schiet lekker op! Zo red ik het wel! Vanmorgen om 5.45 uur opgestaan, vertrokken klokslag 07.00 uur. Vannacht, eigenlijk elke nacht was het niet uit te houden in de slaaptent. Ik lig bovenop de slaapzak maar die is ook zo verschrikkelijk heet, gooi ‘m aan de kant, lig op mijn lakenzak op het matrasje, alles open in de tent, m’n hoofd in de voortent durf bijna niet te slapen; ik snurk, m’n mond wagenwijd open, ben bang dat er mieren naar binnen lopen. Al een keer ’s nachts meegemaakt dat ik ze voelde lopen over m’n blote lijf. Maar Bert wordt ook steeds slimmer, hangt nu onze proviand in een plastic zak aan de boom. Over slimmer gesproken: ik vraag nu regelmatig een beetje shampoo aan de campinggasten in een klein hotelshampoflesje, als ik de was doe of afwassen, vraag ik een beetje afwasspul. Ook van de week bij een prachtig huis waar we om eten vroegen, gelijk maar een roule-de-papier-de-toilet gevraagd. We worden steeds infentieffer (hoe schrijf je dat?) inventiever. We stappen op. Ik word verrot gestoken door die kleresteekvliegen, AU!! Bert * slaat er 1 dood op mijn rug!

MOISSAC – AUVILLAR 22 KM 07.00 – 14.45 uur

Slapen in de tuin van een gite. Ik zie niks meer het is nu 21.30 uur. We gaan naar bed.

12 augustus 0.800 uur:

De zon doet nu alweer goed z’n best om de aarde te verschoeien. Dat belooft vandaag weer wat!! Maar ons deert het niet; wij hebben een vakantiedag!! Zitten hier heerlijk op de camping aan de buitenrand, lekker ruim aan een watertje in Moissac. Gisteren ben ik 15 km meegereden met dat stel. Bert heeft het prcies in 3 ½ uur gelopen, dus Bert telt de afstand.

(11 augustus) LAUZERTE – MOISSAC 07.40 – 16.40 uur 25 KM

Het is toch wat met mij! Wil ik lopen, de pijn in m’n voeten is steeds minder, als ik tenminste de medicijnen trouw inneem kan ik weer niet tegen die hitte! Ik heb zo’n gevoel, als die hitte weg is, dat ik over de weg vlieg. Vandaag gaan we veel papparazzi naar huis sturen, ik heb zoveel papier; Bert al z’n niet meer nodige boekjes en kaarten, dat zal best veel in gewicht schelen. We zijn in Cahors aan ons derde, tevens laatste boekje van de GR 65 begonnen we krijgen nu echt het gevoel dat het opschiet; je ruikt honk terwijl het toch zeker nog 1150 km is! Maar we zijn ver over de helft, dat werkt psychisch goed. Ga nu maar weer eens wat kaartjes schrijven want deze moeten mee naar de stad, goed doordenken wat we allemaal moeten doen, want de camping ligt 20 min. Lopen buiten het centrum. 21.20 uur. Wordt eigenlijk tijd dat we naar bed gaan. Onze ‘vakantiedag’ heeft bestaan uit het van hot naar her rennen in die hitte in de stad(je). De kathedraal is weer heel anders dan de andere kerken, ’n mooie stempel gehad; de rondgang in het klooster ook mooi, maar wij zijn verwend, hebben eigenlijk al zoveel oudheden en dan vooral Romeinse oudheden gezien. In Turkije struikel je zowat over de Romeinse pilaren, wij zien weinig verschil. Alles komt uit relatief dezelfde tijd. Het komt ook door die alles vernietigende hitte. Vroeger, als het kouds was zette je wel eens zo’n straalkacheltje aan, nou wij lopen hier constant tegen zo’n straalkachteltje, we zitten er eigenlijk middenin. Alles is te vermoeiend. Nu pas is de hitte weg, zit nog steeds in m’n bikini en transpireer hevig. We hebben net een stokbrood met zalm, boursin en kiwi genuttigd, de helft ligt er nog, totaal geen trek. Bert hangt de zaklantaarn in de boom, het wordt alweer vroeg donker. Op campings vragen we altijd een tafel met 2 stoeltjes. Tot nu lukt dat aardig. Vanmorgen foto (digitaal) van ons bij de tent gemaakt door Dick en Lida uit Helmond. Zijn op de fiets naar S.d.C. Gisteravond gezellig gebabbeld met Jan en Nico óók op de fiets. Een Duits stel Gaby en weet ik niet meer óók op de fiets. Er zijn er maar weinig lopend. Door de hitte zijn er veel afgehaakt. Eigelijk moet je ’s morgens om 6 uur vertrekken, maar je slaapt veel te laat, eten doen we ook slecht, dus wordt je steeds slapper en vermoeiender. Je zit in een vicieuze cirkel. Jejem, zonde van dat broodje zalm, at ligt nu te wachten om verder opgegeten te worden. Ook nog een tomaat en 2 pruimen. Pruimen, druiven en bramen plukken we onderweg van de muesli ’s morgens zijn we al weken afgestapt. Toch is dat niet goed, we eten nu zo’n lullig gezoet broodje. De pasta ’s avonds komt ook je strot ui. Als de hitte zo aanhoudt vraag ik me af of ik dit wel volhoud. Ook allerlei dingen die thuis gebeuren spelen door mijn hoofd. B.V. Alex en Jessica moeten nog steeds hun appartement in Vlaardingen verkopen. Ze vertrekken in oktober voor een jaar naar Mexico. Het zit er dik in dat we elkaar niet meer zien. Dat doet me veel verdriet. En hun ook! Waar zijn we nou mee bezig? Elke dag pijn in m’n voeten elke dag klauteren en dalen met die verschrikkelijke zware rugzakken. Afzien, maar ……….het is zo mooi! Steeds weer in ander landschap, steeds weer andere geuren. Hier in Moissac ruik je de stank. Het is een oude stad, maar één hoofdstraat waar het verkeer doorheen davert. We zijn hier beland in Torn-et-Galonne. Morgen vertrekken we naar Auvillen, moet een mooi plaatsje zijn. Eén ding is zeker, we doen de hele route op ons gemak over met de caravan. We moeten door tijdgebrek zoveel moois overslaan. Dick en Lida goede reis gewenst, zij gaan tot St. Jean-Pied-de-Port. Volgend jaar van daar te voet verder.

11 augustus maandag:

Ik vraag aan Bert de hoeveelste het is vandaag! “de 11e van de 8e; nog 3 maandjes” Ik denk me suf, wat bedoelt ie nou? We hebben uitgerekend dat we 1 november aan zouden komen “dan ben ik jarig” zei ik maar balorig, want dan ben ik nog helemaal niet jarig! Denk nou eens na! Over 3 maanden!! Oooohhhh, de elfde van de elfde!! Jejum, die denkt nu alweer aan carnaval in ons Krabbegatje!! We mogen blij zijn als we eerst de camino overleven. Nu 13.40 uur, kwamen hier om 12.30 uur in dit restaurant vlak voor het dorpje Durfort-Lacapelette aan. Hebben hier wat gegeten; de eigenaar van dit hotel-restaurant is een Vlaming woont hier al 48 jaar. Komt ineen een stel aan met de auto! Drie mannen zijn doorgelopen naar Moissac. Zij zijn met twee auto’s één staat nog in Lauzerte. Ik zei: Très facile éh, avec la voiture!! ‘ ze zei dat ik wel mee kon rijden naar Moissac’. Nou, als dat zou kunnen. We zijn vanmorgen om 7.40 uur gestart, dus precies 5 uur! over 10 km! gedaan. We moeten nog 14 km dat red ik nóóit. En toch moeten we verder. Maar ik krijg verlammingsverschijnselen in m’n voeten, de rugzak wordt loodzwaar, dus nam ik van het aanbod gebruik, dankbaar. Bert loopt dit stukje weer in 3 ½ uur denk ik, hij is allang weg ik wacht op het stel; we zien elkaar straks, hoop ik, weer op de camping. We hebben vanmorgen voor het eerst bijna een weigering gekregen toen we om water vroegen bij een huis, water, blijkt, wordt steeds nijpender. Beken en kleine riviertjes staan droog. Kleine meertjes in dit gebied, gelukkig nog aanwezig staan bijna ook droog; de boeren gebruiken het water om het land te besproeien. Hè, hè, vanmorgen mocht ik het geluk hebben een hert te zien zomaar op ons pad vlak voor me, hij stond stil en keek me een poos aan voordat ie er gracieus vandoor ging. Een prachtig gezicht! Ik ga binnen een stuk in een boek lezen over een Nederlands paar die de camino wéér terug hebben gelopen.

9 augustus zaterdag 20.20 uur Moncuq:

Wat een gekke naam hè? Het begint vervelend te worden, maar weer een snikhete dag. Zijn hier om 17.00 uur aangekomen, maar zeker een uur op een terrasje gezeten, in gesprek geraakt met Fabienne en Jean-Piere, vakantiegangers uit Parijs, erg geïnteresseerd in onze reis. Dit traject is erg heet, je loopt lang over een kalkplateau, gelukkig vandaag een beetje wind. De paden liggen vol met kalksteentjes witte, waar de zon op weerkaatst wordt zodat het allemaal nog heter aandoet, het kon hier net zo goed de woestijn zijn of Nevada, de onoverzichtelijke (ik heb last van een zonnesteek, nou eigenlijk meer van die klere steekvliegen steeds hier op mijn blote lijf). Causes onbewoonbaar; je moet je zoiets voorstellen als de duinen alleen hoger en kaler en honderd keer zo groot. Water moeilijk te krijgen, maar gelukkig is er dan een vakantiehuis, vroeg gelijk of ik in het zwembad mocht. Neen, ik mocht wel een koude douche nemen. Laat er nou alleen maar warm water uitkomen! We drinken onderweg ook constant wat water. Gistermiddag passeerde we een boerderij met een bordje erbij “Leau” die man had speciaal voor de pelgrims veel flessen water in de koeling gelegd. Héél lief zoiets. Bij het vakantiehuis een tijd staan praten met Thomas. Zijn uitgenodigd om als gast in zijn huis te komen logeren, ooit! Francois gisteren gebeld waar we mochten slapen in zijn vakantiehuis vertrok vanmorgen; wij zouden pas evt. morgen in Laurente aankomen. Domage Francois, but thank you very much for your invitation. Lekker, gelukkig boodschappen hier t.o. de camping kunnen doen. Daarna was jammer genoeg het zwembad gesloten hier op de camping. Dag lieve zon, zak maar lekker achter de bergen en a.u.b. verschuil je morgen overdag achter wat wolkjes!! We hebben nog zoveel kilometers te gaan. We zijn hier bekend in het gebied” Quercy Blanc te danken aan de witte krijtsteen die overigens veel voorkomt in de Midi Pyrenees. Montcuq is, gôh! een middeleeuws stadje (volgens mij bestaat heel Zuid-Frankrijk uit middeleeuwse stadjes). De naam betekent: Mont Cucu: koekoeksberg. Alles weer gesticht door graven. In leen of ingenomen door de Kathoren, steeds ongeveer dezelfde geschiedenis, en laten we Jeanne D’arc niet vergeten: stond weer te pronken in een oud kerkje. We hebben lekker kippenpootjes met koude doperwtjes op, gaan nu nog brood met koude hamsalade eten * met ………….verse melk!!

LABASTIDE – MARNHAC –MONTCUQ 20 km 07.25 – 17.30 uur

Eigenlijk 4 km meer, de route * afgesneden op de D7. 10 augustus zondag. 09.00 uur onze eerste stop: lekker bakkie met een amandelbladerdeeg geval gevuld met pudding. Het lukt ons maar niet om héél vroeg te vertrekken net als Siegfried, de Oostenrijker die we gistermiddag hebben ontmoet. Hij is vanmorgen om 6 uur vertrokken. We troffen elkaar heel toevallig toen hij Montcuq binnenliep en wij om 08.00 uur het stadje verlieten. Maargoed, uiteindelijk komen wij óóit aan in S.d.C. De eieren staan op, we hebben zeker 3 kilo aan eten meegenomen. Ik sjouw me rot! Velden hier, vol met zonnebloemen, het zijn meer rouwbloemen, staan er niet bepaald florissant bij. Ze kijken allemaal naar het Oosten met hangende zwarte kopjes en verdorde bladeren. Toch staan ze nog fier op hun stelen. We hebben alweer een behoorlijke klim achter onze kiezen, maar het wordt hier gelukkig wel meer bebost zodat we hopelijk éindelijk eens meer in de schaduw wandelen, vandaag. We worden sinds gisteren weer vaak ingehaald door de volgende groep pelgrims die een week ná ons in Le Puy zijn vetrokken. Maar het wordt nooit meer zo gezellig, zo’n leuk contact krijgen we niet meer. Gisterenavond met mijn schatje gebrabbeld door de telefoon*. 19.00 uur Lauzerte. Vandaag was het abnormaal. Aan die 16 km die we van plan waren kwam geen eind aan.

De wandeling was eigenlijk wel prettig, veel paden door bosrijke omgeving, maar de hitte hangt overal, de rugzakken worden loodzwaar. Onderweg konden we een meloen kopen bij een boerderij, zagen een verroeste weegschaal staan. Vraag voor de gein aan die boer of we onze rugzakken mochten wegen. Blijkt ie in de schuur een werkweegschaal te hebben staan. Nou, dat valt mee! Bert z’n rugzak “maar” 22 kilo en de mijne incl. m’n buideltasje “maar” 15 kilo. Dat zou psychisch goed moeten zijn. Maar het breekt me op, die hitte elke dag weer, nu weer, zit in de schaduw onder een boom, het zweet gutst nog van m’n lichaam. 16 km halen we niet, we besluiten in Lauzerte te stoppen: dat is volgens het boekje maar 12 km + 2 km vanaf de camping vanmorgen is 14 km. Niet veel, helemaal niet veel. Maar zelfs aan die 14 km kwam geen eind. Als we dachten, toen we uit het bos kwamen dat we de Lauzerte zien liggen, nog niets alleen maar door de zon overgoten heuvels! Ergens naar rechts zagen we Lauzerte…..op een hoge heuvel en ……nog een lange D-weg zonder bomen!!! Ik hield het niet meer, werd bevangen door angst. Elke keer denk ik, ik leg straks het loodje. Heb gelijk bij het eerste huis aangebeld voor een lift naar het stadje. Ik was helemaal over mijn toeren, stond zenuwachtig te huilen. De man bracht me weg, blijkt de camping nog eens 1,5 km verder te liggen. Wat was ik blij. Bert was hier natuurlijk weer heel vlug. De beheerder van de camping vertelde ons dat het over de GR 18km!!! Is. Nou breekt mijn klomp. In ons boekje staat 12 km, en in het franse boekje GR 65 staat 14 km. Wat is het nou! Tot onze stomme verbazing zagen we Siegfried weer op de camping!! Hij heeft een caravan gehuurd. De gites zijn vol. Trouwens hij vindt het verschrikkelijk heet en druk, veelal met z’n 14en op een zaal in zo’n gite. Wij gaan even bij een Duits stel hier op de Michelinkaart kijken streven nog naar St. Jean-Pied-de-Ponte. Eigenlijk helemaal geen zin ben bekaf. Als ik lig, slaap ik. Vannacht slecht geslapen.

MONTCUQ – LAUZERTE 18 KM Bert 20 ½ KM 07.40 – 16.30 uur

Cahors 08.00 uur 8 augustus:

Warempel gisteren NIETS geschreven. Gisteren ging het eerste stuk voor de etappe niet lekker. We vertrokken vanwege de hitte om 06.45 uur. We gingen vanuit Vers over de brug volgen de Gr 36 naar Cahors. Proberen stukjes af te snijden maar we hadden het gevoel dat we in rondjes liepen. Afschuwelijk en dan speciaal zo vroeg vertrekken. Uiteindelijk kwamen we op een paadje vlák langs de lot; dat ging vlot en heerlijk het pad onder de bomen. Ik ben lekker even gaan poedelen in de rivier, in m’n nakie, ’n speciaal gevoel, in zo’n grote *rivier één te zijn met de natuur. Wanner je het pad af blijft lopen, niet meer de Gr 36 volgend, kom je vanzelf uit bij de camping van Cahors, die vreemd genoeg niet de Miam-Miam bode staat.

VERS – CAHORS 7 augustus 06.45 – 15.00 uur 16 km

We weten niet hoe het komt maar wij komen maar langzaam op gang als we aankomen. Natuurlijk ook door de hitte die je totaal verlamt. Gingen om 17.30 uur naar Cahors voor een stempel in onze paspoorten van de Kathedraal, even wéér 2 km lopen. Een schitterende heel aparte, met schilderingen op de muren uit de middeleeuwen. Om 19.00 uur, we zagen het al aankomen een stormvlaag, pikdonker werd het; konden gelukkig * bij een stoplicht (altijd bij een stoplicht vragen) een lift naar de camping krijgen, op de camping stond een pizzawagen, pizza gekocht, een fles wijn in het winkeltje, maar toen barstte de hemel open. Eindelijk dan de langverwachte regen en hoe! Een boom hier omgewaaid, gelukkig vlak naast een tentje. De wijn en de pizza in onze voorcabine genuttigd. Het water kwam behoorlijk naar binnen sijpelen maar niets in de slaaptent, gelukkig. Wat een verademing; het heeft de hele avond geregend met prachtige bliksemlichten. Ik stop.
Bert is de tent aan het schoonmaken; ik zit hier in de kantine bij de verschrikkelijk aardige beheerster. Haar zoon heeft net gefaxt. Gelukkig want het loopt behoorlijk op. We gaan, het lijkt wel of het gewoon tòch weer heet wordt. Daar hadden we niet op gerekend.

10.10 uur ‘Madam, excusez-moi, sil vous plait nous sons Pèlerins et nous rester l’attable pour petites minutes ? ‘ De vrouw achter de kassa had het nu al ontzettend druk. Ze keek me tussen de bedrijven door gestoord aan (neen, niet gestoord maar gestoord, of verstoord? Nou ja het is net die krekel en die sprinkhaan) en maakte een handgebaar zo van” ‘Ja wat kan mij dat nu op dit moment schelen?’ En hier zitten we dan: op het mooiste plekje van Cahors op een terras van een specialité de fole-gras (oja, onze fole-gras: in die hitte al het vet gesmolten! Doen we dus ook nooit meer) exclusieve wijnen en cadeaus vlak tegenover de brug: Pont Valentré. Volgende keer een leuke legende over deze brug: nu genieten op het terras van ons (Bert) zelfgemaakte koffie en onze taartjes. Het wordt overigens wéér heet. *Zijn (ik) we klaar mee!!

Labastide – Marnhac 08-08 19.25 uur. Dit niet meer leuk!!! Weer een niet meer onder woorden te brengen, alles moordende hitte! Dachten we nou echt dat dat buitje van gisteren vandaag verkoeling zou brengen! Wat ’n illusie! We zitten hier op een bankje achter de kerk, waar Bert de tent heeft opgezet; alles nog zeiknat, de slaapzakken en onze * heerlijke zijden lakenzakken hangen te drogen aan een lijntje die Bert heeft gespannen tussen twee bomen. Stelletje zigeuners! Labastide – Marnhac is een middeleeuws gehucht. Alten en heren stichtten nieuwe steden. Toen er allerlei ellende kwam…..bij de adel werden er “Bastides” omheen gebouwd in de tijd van 1220-1350. In die tijd begonnen de Fransen een kruistocht tegen de Katharen onder bevel van de Paus een sekte die niet geloofde dat God de wereld heeft geschapen, omdat de wereld zo verschrikkelijk was, dat moest het werk zijn van de duivel. Het Khatarisme breidde zich in het begin van de 13e eeuw over heel Zuid-Frankrijk uit. De “Ketters” moesten uitgeroerd worden. Het werd een oorlog van meer dan honderd jaar. Ook de Fransen tegen de “ketters” bouwden veel “bastides”: Wat ’n ellende hier in Frankrijk eigenlijk al in die tijd. Daarna de 100-jarige oorlog tegen de Engelsen. Wat loop ik dan te zeuren als wij morgen misschien nergens meer eten kunnen kopen? Neen het is hier werkelijk verschrikkelijk! Kwamen we in Noord-Frankrijk weinig winkels tegen, hier is het helemaal een drama. Ik loop natuurlijk ook veel te weinig kilometers om 2 behoorlijke plaatsen te kunnen overbruggen. Water was toch wel onze grootste zorg vandaag. We hebben 7 uur over 10 km gedaan. Vanaf de brug klommen we omhoog en dalen en weer over Causses. We liepen maar steeds een half uur en hielden dan al lange pauzes. Hoelang blijft dat nog, die hitte! Alleen de krekels hoor je in de velden, die hebben het nog naar hun zin net als de platanen die staan er ook nog prachtig bij. De rest net als ik ondertussen is verdort, bomen gaan dood. En dan nergens een dorpje passeren, alleen maar die Causses op en neer op en neer. Met die regen gisteravond, dacht ik dat het water in de slaaptent zou komen. Verleden week kon ik ’s nachts niet slapen, zag dingen in de tent naast me bewegen. Ik werd gek. Maakte Bert wakker maar die reageerde niet. De volgende dag toen Bert de tent afbrak, bleek dat we op een muizenholletje hadden gestaan. Het muisje probeerde er natuurlijk uit te komen, hij had gaatjes gemaakt in het grondzeil onder de tent en in het grondzeil van de slaaptent. Zielig he? Maar gelukkig geen water. In Vers op de camping óók kennis gemaakt met Pauline en Jan-Harmen met hun twee kinderen, Florian en Janne-Sophia, gezellig wat drinken, plotseling kwam Janne-Sophia “het konijn beweegt niet meer!” Een Frans gezin had hun konijn meegenomen zij gingen een paar uur weg, het konijn zat in een plastic hok met gaas aan de bovenkant, is dus gewoon door de hitte bezweken. Die plastic bak werd gewoon een oven in de felle zon! Ook zielig hè? Een marter dood langs de weg, herten die naar de rivieren de gevaarlijke D-wegen oversteken!
Regent het nog eigenlijk ergens in Europa? Wij hebben geen radio en Bert zelden de krant.

Bijna 21.00 uur zitten nog aan ons wijntje, gevraagd bij de boer, gaf z’n eigengemaakte wijn, gniffelend met een fles water erbij, hij was veel te sterk. Euro 1,-- Als we een biertje in een plaatselijk cafeetje kunnen drinken zijn we Euro 4,-- kwijt! We* duiken erin. Het weer sloopt je.

CAHORS – LABASTIDE – MARNHAC 13 KM!! 09.15 uur 17.45 uur!!

Vrijdag 1 augustus 14.00 uur:

“Step by step”, zei Charles al voor ons vertrek, toen ik zei dat ik gek werd als ik aan al die kilometers dacht die we zouden gaan lopen. Ik ben geen wandelaar, maar….step by step en zo is het ook. Doucheman! Liggen hier voorlopig voor Pampus onder een boom, weer erg heet. Gelukkig wat wind. Alles is uitgedroogd, appels vallen onrijp uit de bomen, varens zijn geel, bramen blijven ook al steken in hun groei, koeien staan te loeien op het dorre veld, ze protesteren. Wat is zoal allemaal denk onderweg, loop in gedachten de route die rechts of linksaf slaat, voorbij, Bert roept me dan terug: die staat dan om op me te wachten, maar ik loop hem straal voorbij. De koeien worden bijgevoerd met de hooibalen die eigenlijk voor de winter bestemd zijn. Dan denk ik: in de volgende kerk ga ik bidden om water, maar tegelijkertijd den ik, mooie boel! Wat in India? Waar zoveel mensen sterven van de dorst en honger? Ja, ga zo maar door. Dan denk ik, waar bidt iedereen voor? En helpt het dan? Eten kunnen we wel voor zorgen, maar niet voor regen. Ik weet het niet, kan niet al mijn gedachten op papier zetten. Bert wil weer verder. We gaan verder. Zitten ergens in de heuvels voor Guirande, dept. Aveyron. Zijn alweer in dept. Lot en Provence (zo heet het niet maar ik noem het maar voorlopig zo) Midy-Pyreneés. Als ik aan de Pyreneeën denk, krijg ik het spaansbenauwd!
20.40uur Saint Jean Mirabel. Verschrikkelijk heet vandaag: 40 gr. !! En toch heb ik het niet zo heet gehad als in juni op de Morvan. Waarschijnlijk toch, omdat hier een beetje wind staat. We hebben +/- 6 km. over de D2 gelopen. Bert zag een landje met bomen voor een rustpauze. Heerlijk onder de bomen. Ik dacht vandaag, als ik een huis zie met een zwembad, vraag ik of we mogen badderen. Laat er nou naast dit landje een zwembad zijn! Je kon er zo naar toe lopen, geen hek of zo. Ik ging naar het huis, niemand thuis. Bij het zwembad lag veel plastic speelgoed en ín het zwembad zag ik twee naaktslakken. Het deerde me niets, short uit en erin.. Stel je voor, dat de mensen van het huis thuis kwamen. Vlug er weer uit, maar het was wél lekker. Verder. Doodmoe van de hitte. Weer persten mijn hersenen het water uit hun pan; weer gutste het water over mijn zoute voorhoofd mijn ogen in en wéér brandden mijn ogen van het zoute water. We keken op de kaart. Een nieuwe gekocht in Conques. Een JGN nr. 57 (zonder zo’n kaart loop je helemaal de Gr 65 zigzag, nú snijden we wat af) We stonden vlak bij St. Jean Mirabel. Het bleek nog zeker 6 km. naar het volgend dorpje en het was al 17.30 uur en nog steeds snikheet. We besloten om te stoppen. Ik belde bijeen huis aan. “Er is 200 mtr. verder een plaats om te slapen”, zei de mevrouw des huizen. “Ja, ook een toilet en douche, ja, ook een tafel en stoel”. Achter de Mairie naast een sportveldje stond een gebouwtje waarop stond: “Lahalte du marcheur” Een kamertje met tafel en stoelen, toilet en douche. Dit is te mooi om waar te zijn. Zoiets is in Nederland niet mogelijk. Een minpuntje: in de salle de fêtes, hier gelijk achter de mairie gaan ze ‘palletten’ klaverjassen tot vannacht één uur!! Jessica net gebeld. Veel bosbranden in Frankrijk, vier doden!
11.30 uur Eerste stop. ‘Balote’ heet het klaverjassen. Meer dan een uur in zo’n grote intermarché Le Clerc boven Figeac, boodschappen. Je loopt als een kip zonder kop door al die gangen heen met al dat lekkers. Het is voor ons een luilekkerland. Oh ja, de datum 2 augustus zaterdag Overal proefstandjes, we bléven proeven. Eerst allerlei snoepjes, toen paté, daarna verschillende kaassoorten, toen een krokant warm hapje en daarna een stukje gegrilleerd warm vlees. Bij de koffie in de cafetaria een crèpe suzette. Ik voelde me een beetje misselijk worden. Maar nu zitten we alweer aan vers stokbrood met die overheerlijke schapenkaas. Eindelijk van de D2 af, die nu erg druk is vanwege die supermarkt. Het is bijna geen doen, ze rijden als gekken, halen roekeloos in. Erg oppassen geblazen. Gisteravond vroeg Bert aan die mensen in dat huis of er een café was. Nee. “Oh, jammer,” zei ik, we nemen meestal (nou ja, ik zei geen meestal, want ik weet niet hoe je dat zegt in het Frans) een biertje aan het eind van onze etappe. Mevrouw, mijnheer keken elkaar even aan en mijnheer haalde 2 flesjes koude klets. Ik wilde afrekenen, maar daar was geen sprake van. Ook genoten tijdens óns klaverjassen van de heerlijke fles Cahors van J.F en Em’elle.
19.30 uur Béduer. Heerlijke camping en restaurant met zwembad.”La Belle Epoque”. Om 17.15 uur kwamen we aan in Béduer. Warempel wéér feest! En dat met die hitte. We namen een biertje bij een feesttent en vroegen naar de camping. Nog 2 km. van de route. Een man bracht ons met zijn auto. Eerst nog een beetje sight-seeing. Een bosrijke omgeving, vlak bij de rivier de Célé. Morgen pikken we hier de variant op die door de vallei van Célé naar Cahors, in plaats van langs de Lot. Dit moet mooier zijn. Het heet hier: Camboulit. Ik zie het niet op de kaart staan we zien het morgenochtend wel. Foutje!! Gisteren vergeten te melden hoeveel kilometer onze etappe was:
Livinhac-le-Haut – St. Jean-Mirabel 17 km. 07.45 – 17.30 uur
Dit is crazy!! Zei ik gisteren nog: het is nog niet zó heet als op de Morvan. Nu, vandaag géén wind. Althans een warme föhn en weer heter. Rafael: verleden week zondag op onze rustdag in St. Chély, op het terras Eric, Pierre en Fabienne gezien, zij vertrokken. Jean-Francois en Emannuelle ook nog wat genuttigd. Daar kwamen Rafael en Eludie uit Aubrac. Rafael op zijn sandalen, had zijn bergwandelschoenen weggegooid, d.w.z. hij vertelde: “Ik heb ze zó op het pad laten staan, alsof ikzelf door de bliksem getroffen werd. Alleen mijn voeten neem ik mee als souvenir.”Ze nuttigden wat en vertrokken. Even later kwam er een ouder stel met, hij, in iedere hand de schoenen van Rafael. Wij, en nog twee Zwitserse meisjes die het verhaal ook hadden gehoord, kwamen niet meer bij. Die man keek er zó perplex bij; wie gooit er nou zulke goede schoenen weg, ze mankeren niets! De jeugd, mijnheer, de jeugd. Bert zei: “Geef ze maar aan mij.” Die man zei: “Je hebt er ook niets aan, het is maat 48!” Dat zei Rafael nog, dat niemand ze kon gebruiken. Bert wilde ze meeslepen naar Conques om Rafael er weer mee te verrassen. Maar…die Zwitserse meisjes vertrokken en wie kwamen er teruglopen…. Rafael en Eludie!! Verkeerd gelopen. De meisjes vertelden hem al van die schoenen. Dus de lol was er af voor Bert om ze mee te nemen.
Het plateau van Aubrac vond ik het puurste wat ik toe nu toe gezien heb. Als je er wandelt voel je je in de oertijd. De prachtige velden met stenen afgezet en daarop de statige koeien en stieren. Bet kan loeien wat ie wil, ze geven geen krimp, zo trots zijn ze. Ze staan erbij of iemand heeft gevraagd of ze voor hem willen poseren voor een schilderij. Wat een beesten, het zijn net ossen. Prachtig glanzend, de koeien kamelenkleur, de stieren chocoladebruin en donderbruine ogen met lange zwarte wimpers. Zo ver als je kijkt zie je de velden op de heuvels afgebakend met koeien. Zo’n indrukwekkend gezicht. Wij mochten het geluk hebben, dat we toevallig op een tijdstip liepen dat ze naar de stal of weet ik veel waar naar toe gebracht werden. het was een uur of half 7 ’s avonds. Sommige boeren waren op het land met een machine gleuven in de grond aan het maken; het blijkt hier veel veengrond te zijn. Zó rauw en verweerd zagen de boeren eruit. Maar o zo vriendelijk zeiden ze ons gedag, toen we passeerden. Daar kwamen de koeien over ons pad. Voorop liep een vrouw, net zo verwilderd als de mannen. Het haar stak alle kanten op van de stijfheid en ze had een heel verwerd gezicht. “Uaah,” schreeuwde ze steeds tegen de koeien om ze aan te sporen door te lopen. Wat een beesten. Andere koeien stonden bij een hek op het veld te brullen naar ze. Een andere vrouw reed met haar krakkemikkige autootje achter de stoet aan. Wat een fascinerend gezicht wetende dat hier weinig is veranderd door de eeuwen heen. Elk jaar in mei vindt de Transhumance plaats. Na de sneeuwsmelt, het is hier 8 maanden winter, een weidewisseling, traditioneel op 25 mei. De koeien en schappen trekken feestelijk uit het dal, opgedoft en wel (film gezien in het museum in St. Chèly-d’Abrauc) naar de “montagnes”: bergweiden. Elke “montagne” had zijn “buron”waar de boeren de hele zomer leefden. Ze molken de koeien om er de kaas: Tomme, die werd gemalen, gezouten en in vormen geperst en weggezet om de Cantal kaas te rijpen. Het dorpje waar we met J-F en E. in het wild geslapen hebben met de gevraagde fles wijn, vond ik echt zo’n boerendorp: Rieutort-d’Aubrac. Alles zo sober en zo puur. Laat uw auto staan en wandel een paar uur over dit plateau naar Rieutort.

Donderdag 31 juli, 21.15 uur Livinhac-Le Haut:

Zitten hier op de camping aan ons dessert: ijs met zowaar….slagroom!
Conques – Livinhac-le-Hout 24 km.! 09.15 – 19.40 uur
Maar….we hebben waarschijnlijk wat afgesneden. We klommen uit de badkuip waar Conques in ligt te baden: een hele klim naar boven, maar bij het kapelletje van St.Foy, martelares uit Agen, (tegenwoordig met internet kunnen jullie dit gemakkelijk opzoeken voor informatie, veel te veel om te beschrijven) werden we beloond met een prachtig uitzicht op Conques. De route ging verder over heuvels met maisvelden. Op een gegeven moment weer een steile afdaling. Ik ga door de grond van de pijn in mijn voeten. Het zweet breekt me uit, krijg er bijna koorts van. Door een stuk bos, het lijkt werkelijk herfst, alles is verdord. De bramen worden aardig rijp, beter dan een week geleden, bijna 2 uur pijn in ons maag gehad. Voor de rest een heel stuk over een D-weggetje. Gaan we vlugger of lijkt dat maar zo? Bert is de tent aan het opzetten. Even terug naar afgelopen zondag, toen we uit St.Chely vertrokken. Na een paar uur liepen we door een bos. We kwamen bij een beekje. Naast het beekje zagen we een schoon, gladgemaakt stuk grond afgebakend met groten stenen in een vierkant en in de afbakening stond geschreven met kleine steentjes: “Good bath Bert Astrid”. Dat is toch fantastisch! Natuurlijk dit moest het werk geweest zijn van Jean-Francois en Emmanuelle!! Wat een ontzettend ontroerend moment. Hier hebben ze veel tijd aan besteed. Het zijn echt hele lieve schatten. We hopen dat we nog lang contact met elkaar mogen hebben. Het mooiste was, dat niet één pelgrim erop is gaan lopen. We hebben er natuurlijk een foto van gemaakt. Zetten we met de tijd op internet. (Zal zorgen dat de foto bij Bart komt) Vanmorgen toen we wakker werden en ik buiten met J.F. koffie dronk met een sigaretje, riep Bert vanuit de tent: “Moet je nou ‘ns komen kijken wat er in mijn schoen zit”. Ik zei tegen J.F. en Em. “kom kijken wat er in z’n schoen zit”. Ik dacht n.l. een muis. Nee, hebben die schatten gisteren toen wij in het stadje in de abdij onze avondmaaltijd nuttigden, een fles rode wijn Cators in Bert z’n schoen gezet. We zagen het pas ’s morgens. Merci beaucoup notros tres cher amis, Jean-Francois et Emmanuelle. We are really family! We’ll never forget you! Thank you for all your warm kindness.
Vanmorgen om 08.00 uur hebben we afscheid genomen bij de bus. Zij gingen heerlijk bruiloft vieren bij vrienden in Arles. (waar blijft Bert nou?) Nog even gisteravond: tijdens de maaltijd in de abdij zat ik, ongelooflijk, naast de man die me met “Astriede” aansprak op de brug in Estaing, 2 dagen daarvoor. Michél, zo heet hij, maakte een foto van ons voor de site. De toevalligheden blijven. Een toerist maakte een foto van ons voor de prachtige abdij. We zijn gelijk uitgenodigd om bij hem in zijn vakantiehuis ná Cators te komen slapen, als we het halen in de tijd dat hij er nog is. Gisteravond heb ik me alleen laten zegenen. Ik stond te huilen. Net als vanmorgen bij het afscheid nemen van J.F en E. Toen zij in de bus zaten en wegreden liepen Bert en ik met tranen in ons ogen terug naar de camping. Alles is zeer vredig! Ik vertel écht nog over het plateau van Aubrac, maar nu 22.30 uur gaan we papie doen. Bon nuit. Sleep well, welterusten alle lieve mensen op deze aardkloot. Oh ja, even Bas bedanken. Hartstikke bedankt Bart dat je zo snel gereageerd hebt in onze gastenboek. Zodra we tijd hebben schrijven een stukje terug. Lieve Ans, ook een berichtje van jou, was een warme verrassing. Erg lief van je, kusjes aan Hennie en ook voor jou. Lieve Greet en Geert, jullie ook hartstikke bedankt. Maar ja, jullie zijn altijd attent met zulke dingetjes. Kusjes voor jullie kinderen.

Woensdag 30 juli 09.00 uur: Conques

Staan hier op de camping met de tent naast……Jean-Francois en Emmanuelle!! Gisteravond kwamen we in het stadje om 20.30 uur aan. Echt helemaal kapot!
Massip – Conques 23.5 km. 07.45 – 20.30 uur
Vandaag is Alessi alweer 8 weken oud! Van de wek een heel gesprek gehad door de mobiel. Dit was echt ontroerend, hij brabbelde echt door de hoorn. Ik hoop dat Suzanne hem “oma” en “opa” leert zeggen. Gisteravond hebben we de hele groep getroffen in een barretje. Behalve Eric en Rafael en Eludie. Eric komt vandaag aan, als het goed is. Hier nemen we afscheid van iedereen. De meesten stoppen hier. Au revoir JF en Emmanuelle, Pierre en Fabiene, Christian, Seger, Marcus en Ulrieke., Hennig en het pittige Franse meisje. Het belooft weer een stralende dag te worden. We nemen hier een rustdag. We hebben wel van de week, ik geloof zondag, weer veel regen, onweer en bliksem gehad onderweg. Maar elke dag is fantastisch heerlijk weer. Gisteren erg heet, maar gelukkig wel wind. We zijn sinds zondag uit de Aubrac, waar ik nog over ga vertellen, in de streek Rouerque beland. Dit hier is het dept. Aveyron.
17.30 uur: Zitten even relax op het terras van de camping een biertje te nuttigen. Vanmorgen tot 12.00 uur voor de tent met J.F. en Emmanuelle zitten kletsen. Daarna naar boven geklauterd en de abdij bekeken. Schitterend, erg imposant, maar heel sober, daar houd ik van, het pure wat je dan proeft in zo’n heel oude kerk (hé, er passeren hier net 2 meisjes met óók een ezel). Nog effe en iedereen doet de pelerinage met ezels! Wij hebben gehoord in St. Chely dat het niet goed is, de route, voor de ezels: op het asfalt slijten de hoeven veel te snel en krijgen ze pijn. Daar valt wel iets voor te zeggen, nooit aan gedacht. Het stadje een beetje doorgelopen, lijk net Valkenburg, hier zó druk. In de abdij voor vanavond de maaltijd gereserveerd. Zagen binnen Rafael en Eludie die op het punt stonden om weer door te reizen naar Fiqeac. Ontroerend afscheid genomen. Rafael noemde ons zijn ouders. Ja, ja, wij zijn echt een van de oudsten. Gaan straks naar de Vesper en na het eten worden we gezegend, wordt wel weer tijd na de zegening in de Parkstraat in de St. Jacobskerk in Den Haag op 3 april. Na de zegening, een concert in de abdij. Onze dag was niet zo relaxed. Toch weer weinig tijd voor dingen. Wel nog even gezwommen hier in het zwembad. Nou ja, wat heet gezwommen, erin en eruit. Gisteravond begonnen we om 19.10 uur met de verschrikkelijke afdaling hier naar Conques, behoorlijk steil en veel brokken steen op het pad. Verschrikkelijk moeilijk lopen en niet zonder gevaar. Er hing een schelp op het pad tegen een muurtje: “In Memorial”, met een datum en een naam van een vrouw. Wij denken dat ze hier verongelukt is. Dat dacht ik een tijdje gelen op net zo’n gevaarlijke afdaling: als je valt, kun je heel makkelijk met je hoofd op een van die keien terecht komen. Ik stop. We gaan vanaf de camping hier bij het riviertje Dougrou weer naar boven klauteren. We mogen wel niet teveel wijn drinken vanavond, want het is een klote pad straks in het donker naar beneden.

Dinsdag 29 juli 11.50 uur:

Nee, geen koeien vannacht, wel twee uilen naar elkaar uilend. Heerlijk geslapen. Bij onze stop gistermiddag keken we aan de overkant van de Lot tegen een berg, waar boven op auto’s reden; 1.5 uur later keken wij op die berg neer! Wat een zware etappe, gisteren, vooral de afdalingen breken ons op. Bert krijgt ook veel vaker pijn in z’n knokkeltje. Even terug in de tijd, in vogelvlucht: Op de weggetjes glinstert het kristal, je struikelt over granietblokken, zelfs marmeren steenbrokken op ons pad. Brokken rotspunten wat doodleuk naar boven komt. We volgen stukken van de “Via Agrippina”een heel oude Romeinse route. De Frans-Engelse “100-jarige” oorlog heeft zich hier grotendeels afgespeeld. Jeanne D’Arc heeft hier behoorlijk strijd geleverd. Haar beeltenis staat in een van de kerken. Allerlei “orders” hadden de macht en vochten elkaar onderling de pan uit. Veel hospitalen komen we tegen, waar veel door pelgrims in de Middeleeuwen gebruik van werd gemaakt. Zeer oude kruisen onderweg met verschillende bedoelingen neergezet. Zo zijn er kruisen voor de dragers van doden uit de gehuchten, die met de kisten ver moesten lopen. Bij een kruis mochten ze een wijle rusten.

28 juli 09.20 uur:

Onze eerste stop, maar ben even niet in staat om te schrijven wat ik wel van plan was.
16.45 uur: We volgen de prachtige loop van de rivier de Lot vanaf Estaing, ook weer een kasteelachtig stadje, waar we wat gedronken hebben. Toen we naderhand opstapten en terug over de brug onze route weer oppikten, zat er een stel op de brug, Fransen. Hij brabbelde van alles, maar opeens zei-ie: “Astriede” (de Fransen blijken geen Astrid te kunnen zeggen) en ook zoiets als “toute le monde” Het blijkt dat veel “pelgrims” , zonder dat wij het weten ons kennen. Het is vandaag een zware route. Ik heb weer ‘ns voor de verandering veel pijn. Nu is het mijn kleine teennagel, die al helemaal verkalkt is. Ik heb het van de week een heel stuk afgeknipt, maar nu dreigt ie helemaal van mijn teen te vallen. Kan dat kwaad? Als je geen teennagel meer hebt?? Vandaag hebben we in een gehucht een prachtig kerkje bewonderd met een bovenkapel in Romaanse steil. Er staat een altaar uit de 9e eeuw met aan de zijkanten de aartsengelen Michaël en Gabriël afgebeeld. Ook in de kerk veel Arabische afbeeldingen/motieven. Verderop passeerden we het kasteel van Beauregard. De freule stond op het balkon/bordes, maar ze was niet freulig, knikte ons nors gedag. Zo, nu is het 17.10 uur en we moeten nog zeker 10 km! Morgen dan nog 25 km. om in Conques aan te komen, waar we hebben afgesproken met Emanuelle, Jean-Francois, Eric, Pierre, Fabiene, Rafael en Eloudie. Ik geloof nooit dat we het halen. Ga toch nog terug in de tijd, heb nog veel te vertellen an de afgelopen dagen. Maar niet nu.
21.40 uur. Bert is de tent aan het opzetten op………………een Koeienveld! Geloof ik. Maar we kúnnen niet verder. Waar we nu zitten mag Joost weten. We lopen wéér omhoog, maar nu steeds door stukken bos en het is zo donker. We zijn wel wat gehuchten gepasseerd (hij gebruikt een stuk steen om de haringen in de grond te krijgen), maar dat was steeds niets, niemand thuis en heuvelachtig. Op een gegeven moment zagen we een huis met een caravan. Daar kunnen we vast wel bijstaan, dachten we. Het was al 20.30 uur. Maar nee hoor, we werden glashard weggestuurd. We denken dat we nu vlak voor het gehucht - en als ik hier zeg een gehucht, dan is het ook een gehucht , één of twee huizen - Massip zijn.
Espalion – Massip 25 km. !! 07.45 – 21.30 uur
Ik hoop niet dat we vannacht omringd worden door koeien. We duiken er in.

Zondag 27 juli 20.30 uur:

Zitten op de camping in Espalion aan de Lot.
Saint-Chély-d’Aubrac – Espalion 23 km. 08.30 – 18.00 uur
Heb weer geen puf om te schrijven. Hebben hier net lekker patat en pizza gegeten. Ging voor het eten naar de stad voor een stempel van de kerk, maar de pastorie was gesloten. Zeker 2.5 km. voor Jandoedel gelopen. Ik wist niet wat ik zag: Espalion is een grote, maar zeer oude stad. Zelfs verkeerslichten. Hier komen we beslist terug met de caravan. Sorry hoor, ik stop.

Zaterdag 26 juli 08.40 uur onze rustdag:

Gisteravond, 25 juli om 20.20 uur aangekomen in Saint Chély-d’Aubrac: Rieutort-D’Aubrac – Saint Chécy-D’Aubrac 24 km. 09.30 – 20.20 uur Tjonge, tjonge, ik kom helemaal niet aan schrijven toe. Elke dag zien we dezelfde pelgrims. Pelgrims waarvan ik denk dat 95% de camino in etappes doet. Er zijn er maar weinig die het in een keer kunnen lopen, wij zijn simpelweg de oudste! Het wordt zo gezellig onderweg. Maar we gaan eerste terug naar eergisteren: Al een paar dagen zien we hopen paardenpoep op onze route. “Het lijkt wel of de familie met de twee ezels weer aan het lopen zijn.” Vanaf Soulmè (Belgie), zagen we regelmatig poep van de ezels, op een gegeven moment in Noord-Frankrijk hield het op. Pelgrims vertelden ons dat ze een familie hebben gezien met twee ezels. We kwamen aan in St. Alban-sur-Cimagnole. De Duiste Henning wenkte naar ons, wij liepen zo’n 200 mtr achter hem: “Hier lopen ze”. Maar wij zagen ze al, maar haalden ze maar niet in. Wij liepen naar boven in St. Alban, langs een modern hospital. “Zeker een particulier ziekenhuis,”zei ik tegen Bert. Het was maar een klein gebouwtje. Hè, nog een gebouw, en nog één. We klommen naar boven. Op een gegeven moment hadden we in de gaten dat we op het terrein van een geestelijk gehandicapten instituut liepen. We hoorden veel geschreeuw en ik zag mannen in een tuin heen en weer lopen. Boven op het terrein aangekomen kwam er een man naar me toe lopen en zei dat we door de trappen te nemen naar beneden weer op de route uitkwamen. Hij was zeer wijs. Ik moest gelijk denken aan een jonge knul in Het Westerhonk in Monster waar ik 5 jaar achter de kassa in het restaurant heb gewerkt. Die was ook zo wijs. Maar op een moment tijdens een gesprek met mij, zei hij:”Ik zit hier natuurlijk niet voor mijn zweetvoeten.” Ik zie hem nog zo voor me., zal dit nooit vergeten. We liepen de trappen af. Daardoor sneden we wat van de route af en ja hoor: daar stonden ze dan: Bernard en Melanie en Naseleunè en Pierre. Dit zijn de namen die de vader opschreef, maar ik weet niet wie wie is. Het was een fantastische ontmoeting. Eindelijk precies na drie maanden. Zij hebben toch constant gelopen. Waarschijnlijk een andere route. Krijgen uiteraard veel bekijks met de 2 meisjes en de 2 ezels. Bernard (?) heeft onze website, voor zijn Nederlandse moeder. Nou mevrouw, u mag trots zijn. Ze zien er alle zes fantastisch uit! Op een terrein wat gedronken, weer was Eric daar. Nu 10.20 uur, we gaan boodschappen doen.

24 juli. donderdag 07.25 uur:

Zijn gisteravond om 19.30 uur in Aumont-Aubrac aangekomen. La Roche - Aumont-Aubrac 23 km. 07.45 – 19.30 uur
22.00 uur. De hele dag niet geschreven. Je leert steeds meer pelgrims kennen, zodat we onderweg gezellig praten. Nu is het zelfs zo dat we samen met het Franse stel, Emanuelle en Jean Francois, met onze tafeltjes in het wild staan. Op een stuk grasveld in het dorp: Rieutort d’Aubrac, nou ja, echt een koeiengehucht. Gezellig samen gegeten, pasta. Ik heb weer een fles wijn versierd. Aangebeld bij de boer: wat ik daarbinnen zag!! Een zwijnenstal. Oma en twee kinderen zaten in de grootste klerezooi in het donker t.v. te kijken. Ze begreep me niet, maar goed ook dacht ik, want hier hoef ik geen wijn van. Een boer op straat zei:”Ja, loop maar vast naar dat huis daar, ik kom eraan met de auto: is het hetzelfde huis! Zijn vrouw kwam met een liter tafelwijn voor € 0,85!! Ik heb heel royaal een euro gegeven. Morgen of zaterdag schrijf ik verder.
Aumont-Aubrac – Rieutort-D’Aubrac 20 km. 09.30 – 19.00 uur

21 juli maandag 9.30 uur:

Vertrokken om 8.10 uur van de camping met regen. Om de hoek gelijke en berg op en ja hoor, daar liepen ze al, de pelgrims. Allemaal rustig die berg op Bert zei:” Het lijkt wel carnaval, allemaal naar de Grote Markt”. Ik bescheurde het van het lachen! Want zo sukkelen we ieder jaar tijdens de carnaval “vastenavond in het Krabbegat”in Bergen op Zoom, met z’n allen naar de stad.
We zitten nu alweer in een dun zonnetje.
21.80 uur Saugues. Lig hier voor Pampus op mijn bed! Wat een dag, wat een dag. Maar 17 km. dachten we, dus doen lekker kalmpies aan genieten met de pauzes van de prachtige vergezichten, maar beneden kijken we uit over de rivier, d’allier ’n gorge. Klimmen van 890 mtr. naar 967 mtr. om vervolgens weer af te dalen naar de rivier en het prachtig liggend dorpje Monistrol d’Allier, 619 mtr. Daar gezellig buiten op een terrasje gezeten met Nederlandse vakantiegangers. Blablabla, we hadden toch alle tijd. Toen weer klimmen naa 1050 mtr. We zagen prachtige rotsen en keken naar de overkant waar we vanmorgen liepen. We zijn op de Margaride beland, het meest uitgestrekt granietmassief van Europa; het inwendige van de aarde is vloeibaar steen wat constant druk uitoefent op de aardkorst. Je houdt je wel even gedeisd daar onder he! Het oudste gebergte is 600-250 miljoen jaar geleden gevormd, het Hercynisch gebergte. Het Centraal Massief maakt hier deel van. Om een uur of half 4 zitten we op het plateau. We zagen al donkere wolken, de wind kwam steeds van een andere kant, zodat die donkere wolken bleven hangen. Donderen en bliksem, we konden schuilen met nog een jong Frans stel in een schuur, een rommelschuur bij een huis, koffie gehad. Na een half uur waagden we het er maar op, we moesten nog zeker 5 km. We waren net weer in het open veld, dreigde het heel erg te gaan regenen, net kunnen schuilen onder een boom. Neen, dit hadden we nog niet eerder meegemaakt, je kan de term “met bakken” hier niet voor gebruiken, het valt niet onder woorden te brengen, zo erg. Gelijk hagelen, niet gewoon hagelen, maar hele stenen!! We stonden allebei gebukt onder die boom. Het water stroomde naar beneden, we stonden in een rivier! Alles nat, rugzakken ….Het klaarde warempel weer op, we konden verder alleen het smalle pad was een rivier geworden. Ontzettend. Bij het volgende gehucht gevraagd voor slaapplaatsen, het begon weer te dreigen. Het Franse stel stond te schuilen in een hokje, ook doornat. Nergens slapen, doorlopen het hield toch niet op, weer bliksem. Geschuild in een schuur bijeen koeienstal. Door de regen naar de koeienstal, want daar had ik een auto zien staan. Gevraagd voor een lift en ja hoor, de mijnheer wist gelijk een slaapplaats: Centre D’Accuil, aan de chauffeur gevraagd om dat andere stel op te halen, we hebben ze hier niet meer gezien. € 22 p.p slapen en ontbijt. Heerlijk gegeten.
Saint Privat – D’Allier Saugues 14 km. (3 km. gelift) 08.15 – 19.30 uur

La Roche, nu 20.10 uur. Ik zit hier bij een gite –d’etappe, buiten. Bert kijkt in het plaatsje of ie het Franse jongestel ergens ziet staan met de tent. Gisteravond heeft die man met de auto ze schijnbaar niet meer getroffen, ze zijn nog gaan lopen in de stromende regen. Aangekomen om 20.30 uur pas in Sauques hebben ze aangebeld bij het eerste het beste huis om te slapen. We zijn ze vandaag 5x tegen gekomen en hebben toen hier in La Roche afgesproken.
Sauques – La Roche 23 km. 9.15 uur –20.00 uur
Na zo’n hele dag lopen ben ik leeg. De hele dag beleef je en denk je van alles, maar nu ben ik gans kaput! Vandaag een heerlijke route, lekker stukken door bossen steeds passeren we een klein riviertje. Elke keer denk ik: straks ga ik poedelen, maar dan is ie weer weg, de Seuge. Als we net gepauzeerd hebben dan is ie er weer! We kwamen in het bos, jammer geen rivier meer. Maar….daar was ie weer en hoe! Met een watervalletje bij een bruggetje en het was net tijd voor onze pauze. Heerlijk met onze voeten in het bruisende water. Zittende op een grote steen, kwam er een libel op mijn hand zitten. Nou zeg, ik kon er zo van dichtbij bewonderen. Vier vleugels had ze. Schitterend van kleur. Ze bleef rustig zitten, een hele tijd, dan vloog ze weg, maar kwam gewoon weer terug. Dat maakt toch niemand mee, een tamme libelle. We zijn hier in het dept. La Lauzerre aangekomen. Bert heeft het Franse koppel gevonden. We hebben ons nu voorgesteld: Jean-Francois en Emanuelle. Gezellig buiten voor de gite gezeten, we hebben toch maar een kamer genomen. Nu 22.20 uur we gaan slapen. De wekker staat op 06.00 uur. Morgen lopen we weer 23 km. naar Aumont-Aubrac. Welterusten allemaal. Bon nuit ! Sleep well!!
Oh ja, bij de kapel gewijd aan St.Roch zaten we op 1300 meter!!
We zitten hier in het hart van de Margaride. In deze streek, de Gévaudan heeft er een wolf geleefd die mensen verslond in 1764 tot 1767. 3 Jaar lang, eng hè?! In de plaatsen hier zie je dus vaak een afbeelding van de wolf.

07.00 uur. Ben de kamer uit gevlucht. Loop alleen maar in de weg als Bert de rugzakken inpakt. Wat me opvalt in deze streek zijn de vele zwerhonden, Ik dacht dat we die alleen in Spanje zouden tegenkomen. Bert komt naar beneden, we nemen onze muesli, maken geen gebruik van het ontbijt, wat € 6 pp kost. We hebben een low budget en drinken liever een biertje na afloop.
08.40 uur. onze eerste stop. We zitten al in de schaduw, maar er trekt iemand daarboven aan een touwtje, de zon komt met een noodgang omhoog. Mensenlief, hij is nu al heet! Dat belooft wat vandaag. In de bergen adem ik in en ik adem uit. Ik adem in, althans dat probeer ik, met mijn buik uit en adem uit met mijn buik in! Gek hè. Maar dat heb ik, de keren dat ik meedeed, van “Goed morgen Nederland” met het sympathieke stel. Je speelt met de banden van je rugzak (nú begrijp ik waarom de Fransen ’s morgens, veelal in warme chocomelk, hun brood soppen, er is anders niet doorheen te komen) los, vast, behalve mijn heupband, die laat ik altijd zo strak mogelijk zitten. Vreemd. Eer is nog geen ene pelgrim voorbij gekomen. Wij zijn natuurlijk vroeg vertrokken (oh ja, daar heb je de eerste) de hele meute haalt ons in de loop van de dag in. Deze pelgrim, even mee staan praten, kom uit Zwitserland, loopt vanaf Lyon ook in een keer door naar SDC. Op zijn sandalen!! Hij heeft artrose in zijn heup en de pijn trekt naar zijn voet. Hij gaat me straks behandelen in Aubrac, ben benieuwd! Het instralen van die Nederlandse vrouw heeft in ieder geval níét geholpen.

20 juli zondag 07.50 uur:

Al onze eerste stop!!! We vertrekken van de camping met uitzicht op de 80 meter hoge rots met de kapel gewijd aan St. Michael, de patroon van Le Puy, gebouwd in opdracht van bisschop Godescale, de oudst bekende Franse pelgrim naar S.D.C. en de Rocher Corneille met daarop Maria met op haar arm het kindje Jezus,die de stad zegent.

16.50 uur. We zitten nu in de schaduw onder wat struiken op het plateau en nemen afscheid van het prachtige uitzicht met al zijn uitstulpingen, vulkaankraters en kegels. Hier en daar een hoge vulkaanberg. Verleden week, op de route naar Voray, liepen we een hoek om en hadden voor het eerst een imposant panorama voor ons van al die “dykes”, wat voel je je nietig.

We bewonderen nu een heel oud pelgrims pad, zeker al toen die bisschop hier liep. Uit het jaar 950, Grote Romeinse kiezelstenen en allemaal brokken steen. Volgens mij gooien ze hier al het puin neer. De pelgrim moet weten, dat je uiteindelijk op een “oud” pad loopt. Gisteren heerlijk de oude stad bezocht. De kathedraal met z’n prachtige klokkentoren uit de 11e eeuw en z’n vele statige beelden. Ik herzie m’n eerste indruk van verleden week, toen we met de trein de stad inkwamen en zagen.

10.10 Jejem!! Als ik een wind moet laten, moet ik eerst achterom kijken. Je weet niet wat je meemaakt we vallen beslist niet meer op, nou ja nog wel met onze bepakking en....wat me ook opvalt; iedereen loopt met veel lichtere schoenen! Jullie boffen maar; ik kan nu veel meer over onze route, historisch gezien, schrijven. Wij hebben met namelijk drie Franse GR. 65 boekjes in het Nederlands! Zonder topografische kaarten welliswaar. Maar we hebben de betreffende bladzijden uit de Michelin 1:100.000 gescheurd thuis. Er staan ook geen faciliteiten in beschreven, maar....we hebben in Le Puy gisteren een nieuwe uitgave van:
Miam-miam-dodo van Jaques Clouteau-Lauriane Clouteau. Daarin staat werkelijk alles, met prijsopgave van overnachtingen: tot Saint-Jean Pied-de-Port, fantastisch. De route wordt goed gesigneerd met de wit-rode streepjes. Goh, de ene na de andere pelgrim passeert ons. Daniel zei het al: hij belde net voordat we thuis, vrijdagmorgen, vertrokken om ons een buon camino te wensen. Zo daarnet een laatste blik op le Puy, krijg je een warm gevoel. Hier nu ook op de camino een geborgen gevoel. We passeren La Roche 872 mtr. een gehucht. Twee meisjes verkopen er bekertjes limonade en koffie uit een thermoskan (wellicht oud): € 2,-!! Die hebben zakelijk inzicht, maar dan moeten ze wel de prijs wat laten zakken. We wandelen naar de beek, daar houden we een pauze en gaan poedelen,maar… aangekomen bij de beek staat-ie droog! Alles verdort hier, de bramenstruiken zijn bijna uitgebloezemd, ben benieuwd of er bramen aan komen. We komen door Saint-Christopher-sur-Dolairon met z’n kerk uit de 12e eeuw, gebouwd van rode vulkaansteen, geweid aan deze patroon van de reizigers. Ook St.Roch is weer aanwezig. Over St.Roch gesproken: zelfs “de kerk”is in de war en weet niet wie wie is: er staat nl. een beeld van St.Roch in de kathedraal van le Puy en welke naam staat eronder??? Juist: St. Jaques!!?? Neen, het is echt St.Roch, want hij wordt altijd afgebeeld met hond en een wond in zijn bovenbeen, die hij aanwijst. De pest heeft hij opgelopen tijdens pelgrimeren bij de zieken in de pesttijd. We zien een gemeente-oven waar iedere familie om toerbeurten brood kon bakken. We passeren velden met linzen, erg beroemd in de Velay. In Montbonnet zit het plaatselijk café vol met pelgrims.wij pauzeren er 50 min. We zitten inmiddels 1206 mtr. hoog. Na een tijd storten we weer naar beneden, een moeilijke afdaling, vol met stenen, granietstenen, het pad. Inmiddels is het nu 21.10 uur, we hebben gegeten hier in Saint- Privat-sur-d ‘Allier.
Le Puy en Valey –Saint Privat D’Allier 23 km!! 06.30 uur – 18.45 uur.

18 juli vrijdag, 10.45 uur:

Zo daar zitten we dan weer! In de Thalys, op weg naar Parijs. Om 21.02 uur arriveren we in Le Puy. Ovoorstelbaar, toch? Over dit traject hebben we 10 ½ week gelopen! Wat is dan het begrip “tijd”? Je reist comfortable, dat is waar. Maar wat wij al lopend hebben meegemaakt! Al die verschillende landschappen, de verschrikkelijk behulpzame mensen, die nieuwe vrienden zijn geworden. Temperatuurverschillen, zoals –8 t/m +40!!

1 dag maak je gewoon lopend 3x langer. Vreemd, he? Je loopt toch zo’n gemiddeld 17KM per dag. Maar je leeft elke minuut intensief. Elk sprietje, elk bloemetje, een vlinder, die je op je gemak kunt bewonderen en zo een schitterende foto kunt maken, die Alex op het web gaat zetten zodat jullie erook van kunnen genieten. Is het niet wonderbaarlijk? Elk streepje, rondje, kleurtje en alles in diepte, op precies dezelfde plaats. Deze vlinder heeft hetzelfde blauw diepblauw als de libelle en de Ijsvogel.

En zo beginnen we zondag, morgen nemen we een rustdag aan een nieuw lanschap met nieuwe vrienden. We zijn benieuwd, want nu begint de werkelijke pelgrimstocht, of we nog veel pilgrims ontmoeten, want wij zijn erg laat.

Le Puy en Valey 8.25 uur. Onze eerste nacht op de camping zit er weer op. Onderweg gisteren in de trein, nu dan de velden met prachtige zonnebloemen, die ons verwelkomen. Heerlijk, nu met frisse moed, zowel lichamelijk als geestelijk, beginnen we aan onze volgende ruim 1500 KM.

Alessi heb ik de week dat we thuis waren opgezogen. Elke dag heb ik hem gezien. Het is zo’n verschrikkelijk lief ventje, hele gesprekken hebben we gehad en er veel om gelachen. Ik weet zeker dat het nu goed gaat met me. In die week in het ziekenhuis geweest om foto’s te maken van m’n voeten; gelukkig niets aan de hand. Van de huisarts ontstekingremmers voorgeschreven gekregen. Net als paracetamol? Hoe weten ze nou waar de pijn zit in je voeten?

Gisterenavond kwamen we laat aan: de trein, gelukkig een hele mooie, kwam te laat aan in Clemont, een uur later een andere trein die niet naar Le Puy ging. Overstappen in een bus! Prachtige route, gratis sighseeing: we kwamen pas om 22.00 uur aan. Er zat een non in de bus, vroeg aan haar of we in het klooster konden slapen, ze wist het niet, ging op visite. Ze werd afgehaald door een andere non. Ik ging erbij staan vroeg of ze ons naar de camping wilde brengen. Gelukkig dat scheelde ons een uur lopen. In de bus zat een meisje op weg naar een vriendin. Zondag vertrekken ze vanuit St. Jean Pied de Port naar Santiago de C. Buon Camino, vriendinnen! We gaan nu de stad bekijken.

Donderdag 10 juli 19.15 uur:

Zitten wéér in de trein om voor een weekje naar huis te gaan. Gekkenwerk, misschien, we zijn net op de helft. Hebben nog zeker 13 á 16 weken voor de boeg, nog zeker 1500 km. Maar in Le Puy is een station en de volgende misschien in Cahors. Dan werkt Suzanne al weer en Alessi gaat dan een paar dagen in de week naar een kinderdagverblijf. Dus gaan we nú al. Ik hoop niet net zo’n spierpijn te krijgen als de eerste keer, toen we naar huis gingen. Moet ik gaan kijken voor andere schoenen? Wat is dat moeilijk, want je weet niet of die pijn door de schoenen komt. Voorlopig maar wel thuis de schoenen met een zakje water in de neus in de vriezer zetten. Baat ’t niet, dan schaadt ’t niet! Hoop ik. Le Puy is niet wat ik ervan verwacht had. Ik dacht een leuk pittoresk stadje te zien. Maar het is een drukke hectische stad. Volgende week, als we terug zijn, gaan we wel een dagje alle bezienswaardigheden bekijken, als het niet te heet is. Ik ga het eerst een nieuwe short kopen en de kleren (vooral Bert z’n afritsbroek kun je zo van de viezigheid neerzetten) in de wasmachine stoppen. En we hebben een nieuwe halve theedoek nodig. Het handdoekje (schoonmaak doekje van Lidl) werkt nog perfect. Vanmorgen op de camping in Voray, veel Nederlanders. Erg geïnteresseerd, werden uitgenodigd voor het ontbijt. Zeer vriendelijk, bedankt lieve mensen. Ik was deze vier weken zeer melancholiek, hoop dat het straks over is. Vanaf le Puy, wat een startplaats is voor de pelgrims, gaan we over hele oude pelgrimsroutes. De eerste 8 á 10 dagen worden zwaar zo te zien aan de etappes. Maar wat is het schitterend, vooral gistermiddag, toen we voorbij een heuvel opeens al die punten van bergen die elkaar opvolgden, zagen. Naar Voray moesten we slingerdeslang over de D 26 3 km. zakken. Er kwam geen eind aan. We gaan nu nog lekker brood eten met een vissalade.
11 juli, 23.45 uur. Heel relaxed luisteren en kijken naar Steve Winwood “Tell me why, tell me why, why can’t we live together?” Heerlijk, om zulke goede muziek te kunnen maken, zelf volop genieten en zoveel mensen daarmee zó blij mee maken. Het jaarlijkse North-Sea festival is begonnen. Vanmorgen bij Suzanne geweest. Wat een ventje! Alessi! Ik heb ‘m in bad gedaan, wat genoot-ie. Aankleden ging toch wel héél stuntelig. Je bent gauw bang dat je wat breekt. Morgenochtend ga ik weer, deze week neem ik Alessi goed op, laad hem totaal in mijn gedachten, zodat ik er straks nog 3.5 maand op kan teren. Bill and Dot, thank you for your presents and the lovely card for grandma en granda with congratulations! You are wonderful! Love you all.
“sitting on a dock by the bay, 2000 miles from home!! Dat zingen we straks ook, als we in Finisterre zijn aangekomen.

Woensdag 9 juli Craponne sur Arzon:

Alessi nu 5 weken oud. 07.45 uur. Gisteravond hier op de camping aangekomen
Chardenolles – Craponne km 10.15 – 19.45 uur 21 km.
Hebben gisteren een heerlijke route gehad. Na l’Hermitage, dat nog net op de grens met het dept. Loire ligt, zijn we gaan zakken in de badkuip van dept. Puy – Dôme. Na drie dagen zijn we eruit geklauterd. Gisteren, we gleden steeds terug, maar we hielden moet – je moet doorgaan – en eindelijk waren we eruit. Stonden op een hoogte van 1190 mtr, om in het dept. Haute-Loire terecht te komen. Ondanks de pijn, ik heb gisteren de hele dag op mijn sandalen gewandeld, een heerlijke tocht door bosrijke omgeving. Bert heeft zijn eerste pleister, ook hij heeft nu veel pijnscheuten in zijn knokkel bij zijn grote teen. Al ruim vier jaar, loopt-ie op zijn Meindle, maar misschien na het verzolen zijn ze smaller geworden. Hij zegt: “Ik blijft geen drie maanden lopen met die pijn.” We hopen maar dat het beter gaat. Elke dag is ook alles gefixeerd op mijn voeten.
Lieve Carola en Frans, bedankt voor jullie bericht in het gastenboek. Erg lief en lekker lang. Jullie hadden gerust langs kunnen komen, hoor. Altijd welkom, dat weten jullie.
10.00 uur: Bert zet koffie. Vanmorgen wat boodschappen gedaan in Craponne, zijn we een uur later weer bij de camping, waarlangs onze route loopt. Schiet lekker op weer. We dachten dat het bewolkt zou blijven, maar weer zo te voelen, nu al, wordt het een hete dag. Terug naar Hanke en Ros, een jong Nederlands stel die in Chardenolles een heel oud huis zijn gaan betrekken. Het is een voormalig papiermolen. Heel leuk, en beekje stroomt vlak achter het huis. Ros verbouwt alles zelf. Ongelooflijk; nu zijn er al twee appartementen gereed. Beslist de moeite waard om informatie in te winnen. Het zijn twee zeer open, spontane en enthousiaste mensen. E-mail: moulin.de.pacros@wanadoo.fr Tel: 0033 473956553
Wij lopen nu richting La Loire en hopen Voray te bereiken, maar dan moeten we nu wel aanstalten maken. We lopen op een wit weggetje; passeren boerderijen, die er niet uit zien. Vies, vervallen en roestige apparatuur. Ik vind toch vaak de boerderijen hier erg verwaarloosd. Zo ook de huizen. Veel in elkaar gestorte stenen wat eens de huizen waren. Volgens mij bouwen ze het en doen er vervolgens niets meer aan. We passeren ook veel boomzagerijen. Net als in de Morvan leven ze in de Auverne ook van de bomen.
21.40 uur Voray. Kwamen hier om 18.00 uur na een verschrikkelijke slingerdeslang afdaling aan. En….we gaan morgen in Le Puy tickets regelen om een week naar huis te gaan. Joepie!!! Craponne – Voray 21 km. 09.30 – 18.00 uur.

Dinsdag 8 juli 08.00 uur:

Even terug naar gisteravond. Kwamen om 19.00 uur aan in Chardernolles, een dorpje aan de D 38, die we gelopen hebben vanaf Ambert, een afschuwelijke drukke weg van 9 km. In het plaatselijk café een biertje genomen, vroegen een plekje voor de tent, was er niet, maar om de hoek woont een Hollands stel. Bij Hanke en Ros, een zeer vriendelijk ondernemend stel. Ze zijn bezig, al gedeeltelijk klaar, het huis om te toveren, met fantastische vakantieverblijven, eigen keuken, woonkamer en badkamer. De moeite waard, ik vraag straks even hun adres.
Job – Chadernolles 19 km. 9.45 – 19.00 uur
Gisteren verschrikkelijk veel pijn in mijn voeten gehad. Start vandaag weer op mijn sandalen. Een kaartje getrokken uit een pakket vol met spreuken bij Ros. Ik trok het kaartje: JE HEBT JE EIGEN UNIEKE PAD TE BEWANDELEN. Ik zeg niets meer!!!

09.45 uur: net 5 minuten onderweg, er passeert een busje en …toét, tóét, tóet … de bakker! Bert terug naar het dorp en hier zitten we dan alweer aan ons tweede kopje koffie met een abrikozentaartje. Of dat we niks anders te doen hebben vandaag. In Job heerlijk geslapen, lekker met warm water gedoucht. Wat zeg ik? Het is de heerlijkste douche die ik gehad heb. Záálig, een hele harde straal. Na boodschappen gedaan te hebben, vertrokken we weer over de D 66, daarna een drukke, ik dacht G06 naar Ambert, waar we gezellig op een pleintje bij een Turks eettentje kebab met patat en echte mayonaise hebben genuttigd. Ik sloofde me weer behoorlijk uit om te laten horen hoe goed Turks ik wel kon spreken. Wat een afgang! Ik wist niet eens meer wat “water” in het Turks was. Stond me daar toch te stuntelen! Dat komt door het Frans, wat je nu dagelijks spreekt (ahum), kletste ik alles door elkaar. Vreemd werken je hersenen dan, die raken in die bovenkamer helemaal de kluts kwijt. Na Ambert de verschrikkelijke D 38, die erg geestdodend werkt. Daar komt nog de pijn in mijn voeten bij, zodat je verdomd bewust moet blijven lopen, want ze scheuren hier met 120 km/u voorbij. Levensgevaarlijk.

Zaterdag 5 juli 10.30 uur:

Onze eerste stop; op een picknickbankje, zowaar in een prachtig stukje bos. Lekker temperatuurtje. We zakken weer naar beneden over weer zo’n gevaarlijk pad met loss stenen. Gistermorgen, onze rustdag, naar de mis geweest. Een van de zusters vroeg of we meeaten om 12.30 uur. Ik zei dat we op onze budget moesten letten, maar dat was geen probleem. Na het dejeunér met pater Raimond, in de auto naar Noiretable, een behoorlijke plaats, zoeken naar de kaart nr. 50, onze laatste kans. Gevraagd bij de VVV, niets. Het meisje heeft wel de GR 3 gekopieerd uit een boekje, zover het voor ons van toepassing is; erg aardig. Naar de pappirelerie ……et voila!!
Carte de promenade: St. Ettiene – Le Puy en Velay!! 1: 100.000 = 1 cm. = 1 km.
Ik heb ze omhelsd en gekust, zowel de madam als de pater. Wat een geluk! Nu kunnen we bepalen hoe we gaan lopen. Zo te zien gaat de GR 3 over heel wat cols van 1600 mtr. hoog. Er blijken daar geen winkels te zijn, nou da’s niks voor mij! Ik krijg het sowieso al benauwd in die hoge bergen met sparren, sparren en nog eens sparren. We proberen witte weggetjes te vinden. Maar zo te zien lopen er heel wat dood. We bekijken het van dag tot dag. In de l’Hermitage werken novices uit Angola en Madagaskar. Schatjes. We hebben véél gelachen om onze talen van elkaar proberen uit te spreken. Het stikt hier boven in de bergen van de metershoge zwerfkeien, verspreid in de bossen. De paden, hoog, liggen ook vol met brokken rotsen, uit de grond, de oude boomwortels kronkelen over je pad. Je voelt je zo’n oermens! Stilte….dat is alles wat je hoort. Naar gelang je weer gaat zakken, hoor je de vogels weer hun best doen. De koekoek is allang verdwenen en de “spotvogel”horen we ook sinds een paar dagen niet meer. Gisteravond Suzanne gebeld. Alles prima. Alessi is al meer dan 5 kilo en 56 cm. lang.

Le Brugeron. 19.45 uur: we zijn in het huis van de Marie.
L’Hermitage – Le Brugeron 15 km. 09.15 – 16.00 uur

Wéér te weinig kilometers gemaakt. We zagen op de kaart dat we de weg af konden snijden. Er kwam een auto, toch maar vragen. Ja, zei de mevrouw naast de chauffeur, dat klopt. Zo, dát scheelde veel, zeg! Mag ook wel, want we hebben om naar Chamba evt. voor een winkel, die er overigens niet was, zeker 2 km. omgelopen. In dit mooi gelegen dorpje aangekomen, liep een mevrouw met haar hond, Fikkie, buiten. Zij bleek dezelfde als van de auto daarvoor. Praatten over onze tour. Zij stelde voor om in haar huis te slapen. Dus, zitten we hier! Het was een makkie vandaag, wel een slingerdeslang weg, maar nog altijd beter dan de cols. Morgen lopen we richting Ambert en dan maar hopen dat we eindelijk Le Puy en Velay ‘ns halen. Wat een eind, zeg, vanaf Vezelay! Morgen lopen we waarschijnlijk de hele weg over de D 66. Helemáál niet gezellig, maar we hebben geen andere mogelijkheid. Marie gaat met haar gezelschap, morgen blijkt er een feest te zijn en zij zit in de organisatie. Pas om 20.30 uur te eten. Maar daar ziet het er voorlopig niet naar uit. En we verrekken van de honger. Weinig gegeten vandaag. Moeten we maar voorstellen ons eigen klaar te maken? Dat is nu erg moeilijk. We mochten hier op internet kijken, maar nog steeds geen goed contact in de bergen, nog géén foto’s van Alessi. Het stinkt hier! Ik kan de lucht niet thuis brengen, totdat ik papieren nodig heb uit Bert zijn rugzak. Het is de camembert, die behoorlijk ligt te meuren.
Zondag 6 juli 12.00 uur: kijken uit over de bergen; in de verte nemen we de Puy Döme waar. Gisteravond vertrok het gezelschap met Marie, heb maar een pan gepakt en de pasta opgezet. Even later komt Marie terug, gaat de sla wassen, haar man Eric komt ook thuis. Met zijn viertjes heerlijk gegeten. Eric bouwt huizen van hele boomstammen! Ze hebben hem en zijn twee broers, de derde generatie, al gefilmd, tijdens de voorbereiding van een documentaire voor de Duitse televisie. Zo’n zwaar en precisie werk. Fantastisch, we hebben de film gezien en het huis als resultaat. Heel apart. Interesse voor een tweede huis van boomstammen? Dit is hun e-mailadres: materia@wanadoo.fr Vanmorgen na het ontbijt vertrokken. Marie was inmiddels druk bezig op het “feest”; een rommelmarkt, braderie zo te zien. Au revoir, Marie et Eric. Merci beaucoup!
We zijn van de D 66 afgegaan, een klein paadje door het bos genomen om straks veel verder weer op de weg uit te komen. De zon laat zich weer behoorlijk zien na 4 dagen. Gelukkig staat er wel wind. 18.25 uur JOB. Heerlijk!! Zit hier in mijn bikinihesje lekker in de zon met wind. Bert zet de tent op. Vanmiddag na het paadje kwamen we uit op de D 40, een schitterende route. We storten weer naar beneden; Le Brugeron ligt op 850 mtr. hoog en nu zitten we weer op 500 mtr. om vervolgens weer 250 mtr. te klimmen en dan weer dalen naar Job. Prachtige vergezichten onderweg. Ik trek mijn truitje uit. Loop na vier dagen weer in mijn bikinihesje. Echt, voor die vier dagen heb ik er drie volle weken mee gelopen. Job ligt tussen de cols, waar we normaal de GR 3 hadden moeten lopen.
Le Brugeron – Job 18.5 km. 09.15 – 16.45 uur.
Het gaat steeds beter. Lopen sneller onze km’s. Vanmiddag wel weer ‘ns mijn Teva-sandalen aangetrokken. Toch weer veel pijn. Aangekomen in Job ons biertje genomen bij een verschrikkelijk mens. Gevraagd voor een plaats om te slapen. Reageerde heel koel. Ik ga op verkenning, zie een groot huis met een heerlijk plekje voor onze tent in de tuin. Bel aan. Voila, blijkt er 600 mtr. verder een sportveld te zijn. Hier staan we dan met het mooiste uitzicht!! Dit is genieten. Warm water en een warme douche! Hoe is het mogelijk. Als marionetten aan touwtjes doen we deze reis. Elke keer worden we weer gestuurd. Le-Puy-en-Velay lijkt zich steeds verder te verplaatsen!! In Bourbon Lancy zei Henry al: nog maar 160 km. Na negen dagen te hebben gelopen blijkt het nog 80 km te zijn!! Komen dan een dag na planning aan. 20 km Is moeilijk te halen iedere dag. We genieten onderweg ook veel en lang van onze rustpauzes. Maar in plaats van als voorgenomen, vier dagen van 20 km en dan één dag rust, lopen we nu gem. 16 km en nemen onze rustdag na 6 dagen.Jááá, dat is precies hetzelfde en loopt veel ontspannender. Héé, we krijgen gezelschap van een camper uit Belgie, gezellig. Neen, Zwitserland. 21.45 uur. We werden aangevallen door hordes horzels. We staan pal tegen een ouder caravan, waar ze ineens vandaan kwamen is een raadsel.Ze botsen tegen onze tent op! En zijn het horzels? Ze lijken zelfs 10x groter!!! Wel 50x!! Afschuwelijk! Gelukkig geen één in de tent, maar ja, je hoort ze buiten zoemen. Ik hoop dat ze zo verdwijnen, als dat ze kwamen, anders doe ik geen oog dicht.

Donderdag 3 juli 13.15 uur:

Onze tweede stop. De batterijen van mijn mobieltje zijn bijna leeg en Anneke belde om 11.00 uur. Per ongeluk? De verbinding werd gebroken vóórdat ik op kon nemen. Waarschijnlijk niets aan de hand, maar toch…..Passeren wat huizen, bellen aan, niemand thuis. Bert plukt kersen uit de boom, die weliswaar langs de kant van de weg staat, maar waarschijnlijk wel bij een boerderij zal behoren. Maar voila, die vent die voor ons loopt eet ook de hele route kersen. Komen weer langs huizen, aangebeld en ja hoor. Een mevrouw. Vroegen maar gelijk om stoelen voor het lunchen. Ze liep met ons mee naar het vorige huis, een spiksplinternieuwe, met een formidabel uitzicht, waar een tafel met stoelen voor stonden. Hier zitten we dan! Een beetje vakantiegevoel. Ik zag binnen eieren liggen. Vroeg of ze er tegen betaling vier wilde koken. Héérlijk. Een lekker warm eitje met pain de campagne! Ze brengt nu net ook nog 2 eierdopjes met 2 grote lepels. Erg vriendelijk. Bon apetit. Nou, dat zal wel lukken. We kijken nu tegen de volgende berg op waar de Hermitage moet zijn. Zo te zien nog een hele klim.
Vrijdag 4 juli 10.30 uur: Onze schattebout precies één maand! Het gaat snel…en het blijft moeilijk. Nog steeds geen foto’s op internet gezien. Gisteravond kwamen we na een gelukkig niet zo’n moeilijke route, althans dat laatste stukje, aan in het klooster: Notre-Dame de l’Hermitage.

Chabreloche – L ‘Hermitage 18.5 km!!

Vertrokken van ons campingplekje (gratis) om 08.25 uur. Eerst in de ‘tabac’in Chabreloche gekeken voor de carte de promenade nr. 50 Rien!! Een andere kaart gekocht, schaal 1-250, zo’n dagwandelkaart staat maar 20 km. op. Zo te zien hebben we er niets aan. Staan er gekleurd op. Over 8 km. stopt de kaart nr. 43 en hebben we niets en zo te zien wachten er nog heel wat bergen op ons. We zijn overgeleverd aan de wit-rode streepjes van de GR 3. Dat kan toch niet!! Zó kun je toch niet lopen, als je niet eens weet waar je zit. Ook die handige bordjes met aanwijzingen van de GR. van plaats naar plaats, zijn er niet meer. Ik vraag me af hoe dat verder moet. Een goed advies: koop je kaar thuis d.w.z. bij Beversport, Pied a Terre of dergelijke zaken. Onderweg kom je niets meer tegen. We hebben gisteren nog een berg gehad van 1250 mtr. hoog. Bovenop de berg is het bos dood! Zo eng! Al die hoge dennenbomen, helemaal met witte schimmel en dat hangt zo aan de takken, gewoon spookachtig. Ik krijg het steeds benauwd in die enge hoge bergen met bossen. Al wat je ziet zijn bergen., bergen vol met dennenbomen. We kwamen hier aan om 19.15 uur! Vertrokken uit Chabreloche om 10.00 uur, dus 10.00 – 19.15 uur 18.5 km. Het gaat fantastisch, dat klimmen, geen pijn in mijn voeten,om één of andere reden. We hebben hier een kamer voor € 15,-. Blijven hier vandaag nog. Lekker een rustdag. Het ligt hier zó prachtig. Onze kamer heeft uitzicht op al die bergen. Het wordt hier beheerd door zusters. Het is meer een hotel. We gaan straks naar de mis om Onze Lieve Heer te danken voor de voorspoedige reis. Morgen zullen we wel weer zien. Anders met de trein naar huis.

02 juli Woensdag:

Alessi al weer 4 weken oud. De hele familie is gek om ‘m. Het is triest! We moeten veel missen. 09.00 uur: Zitten aan de rand van het Les Bois Noirs bij een berghut, koffie gezet , kunnen we hier straks water vullen. Er komt een klim naar de Puy de Montoacel, 1287 mtr. hoog!! Een prachtig skigebied hier. Er staat 3.5 uur voor zien we op de GR bordjes. Nou, wij zullen er wel weer 7 uur over doen. En dan nog dalen naar onze volgende stop: Chabreloche. Wat grappig, we hebben het boek van Jan en Cootje thuisgelaten, maar wel de plaatsen die zij hebben aandeden genoteerd. zij blijken in Lavoine in de gite geslapen te hebben(die zagen we pas later) en wij er vlaak naast in de abri in ons tentje. Héérlijk was het, met prachtig uitzicht.

Lavoine – Chabreloche 15 km. 08.10 – 16.30 uur

Het was zwaar, maar viel mee, hoefden niet helemáál naar de top. Ik ben gauw klaar met schrijven, de hele dag in Les Bois Noirs gelopen. We zagen niets!!

Dinsdag 1 juli 13.30 uur:

Hello people all over the world: here we go again!! Our first stop! We left the campside about 9 am and walked to the beautiful little village: St. Clement in the Averne Dept. Alliers.
Eerst gingen we naar de Mairle want ik ben stiknieuwsgierig naar de foto van Alessi op het web. Ja hoor, we mochten internetten, maar …….géén foto’s!!!! Nondeju! Ik kon wel janken! Drukken op ‘reisverslag’: allemaal rare computertekens! Wat is dit nu?? Naar Bart een e-mailtje gestuurd en ik mocht even bellen, van het wel héél aardig meisje, naar Freek. Bij hem bleek het reisverslag er goed op te staan. Dus lag het aan de computer hier. Nee, de foto’s staan er nog niet op, want Bart zit nu natuurlijk midden in zijn examentijd. Gelijk verteld dat ik niet meer fax, want als hij geen tijd heeft om het uit te werken, heeft het geen zin om telkens na een tijd, waar ik de mogelijkheid heb om te faxen, veel bladzijden te verzenden. Hij vertelde dat Jessica en Alex het gaan doen. Maar die hebben het ook zo druk!! (welnee!) Dus ga ik nú maar weer proberen netjes te schrijven, alhoewel dat moeilijk gaat, zittend op de grond.
Tonnie en René bedankt voor jullie berichtje in het gastenboek, Fons en Caroline en het stel uit Rocroi, jullie ook natuurlijk. Jullie zijn waarschijnlijk alweer thuis van de fiets-pelgrimstocht?
Gisteren, de 30e, behoorlijk geklommen. Het vreemde is dat het klimmen me heel goed afgaat. Totaal geen pijn in mijn voeten. Deze streek is hier (weer) wonderschoon. Eindelijk regen gehad. De boeren snakken hier naar regen. Vanaf april is het droog. De velden vól met kardinaalshoedjes of mutsjes, ik weet niet hoe het heet, zoals op de Mont de Beavry zie je hier niet meer. Er zijn trouwens nog maar weinig bloemen. Ik denk trouwens dat de vlinders ook allemaal zijn gestorven door de vele regen. Zoals vermeld kwamen we gisteravond om 17.45 uur op de camping aan. € 15,-!! Ik legde aan de beheerder (?) uit, door met mijn stok in het zand onze route te beschrijven, dat hij de duurste is. Zelfs in Zeeland was de camping goedkoper. “Als we nu een fles wijn bij u kopen, mogen we dan voor € 8,- staan?” Bert zei: “Ja, dan rekent-ie straks € 10,- voor die fles. Je moet eerst vragen hoe duur de wijn is.” Oh ja, natuurlijk. Een fles bordeaux 1996 en twee flesjes Heineken bier plus slapen voor € 15,-!! Nou, een mooie deal, niet?! We zitten midden tussen de bergen en genieten van de prachtige vergezichten. Vooral de dampen die optrekken na de regenbuien. Nu hier op dit plekje ook. Een open stuk, boven op de berg, de luchten met witte wolken boven de bossen voor ons. Het heeft nu wéér flink geregend. Dat komt allemaal mooi uit, want ik kreeg het benauwd te weten dat er morgen het Bois Noir op ons ligt te wachten. Ik was zo bang met die droogte daar de hele dag te moeten lopen! We worden weer op onze wenken bediend. Gisteren toen we vlak voor ST. Clement liepen, hield ik een auto stop om te vragen waar de camping was en hoever het nog naar St. Clement was. Een kilometer zie die aardige mijnheer. Op de camping hebben we eerst gezellig een potje gekaart met een biertje. Ik ging “even” lopen naar het dorp daarna, terwijl Bert de tent op zou zetten. Nou, dat was toch nog 20 minuten! Gineke geprobeerd te bellen, die zou één dezer dagen weer naar Munchen teruggaan…niet thuis. Kijken of de route door het dorp ging, zodat we de volgende dag niet voor niets dat hele eind hier naar toe zouden lopen. Terug, jeetje! Weer zeker 25 min. lopen. Er komt ook niemand voorbij. Maar oh, een auto! Ik steek mijn duim op een waarachtig de auto stopt. Is het dezelfde man waar we 1,5 uur daarvoor de weg aan vroegen! Hij ging weer terug naar huis. Toeval? Vanmorgen in de Mairie al mijn verslagen kunnen faxen naar Freek, terwijl Bert met een alleraardigste Nederlander – Leo die hier bij elkaar al 8 jaar woont, sinds 2 jaar permanent – naar een ander plaatsje reed voor de kaart nr.50 die we over 2 dagen nu écht nodig hebben. Rien! Gezellig koffie gedronken met Leo op een terrasje en wat bleek … hij heeft een digitale camera. Een foto gemaakt van z’n prachtige hond “Toupie”voor de kerk. Bedankt Leo, en laten we hopen dat je wens om naar SdC te gaan, in vervulling mag gaan. Gewoon doen!! Nu 14.30 uur. Ik eet mijn yoghurtje op. We zorgen nu wel dat we zeker voor twee dagen eten bij ons hebben. Het zonnetje, waar we nu bewust in zijn gaan zitten, droogt ons heerlijk op. Dat zou je je eergisteren niet hebben voor kunnen stellen. Toen liepen we nog op open paden vlug van boom tot boom om even bij te komen in de schaduw en om heerlijk wat wind te kunnen vangen. Vandaag is ons traject niet zo lang, want het is weer zwaar.

Lavoine. Het rommelt weer!! 19.00 uur. He, he, zitten aan ons welverdiende biertje. In een auberge, maar dat is slecht te zien aan de buitenkant.Geen uithangbord, geen lichtjes. Het is een heel strak, modern gebouw. We kwamen dit gehucht om 18.30 uur binnen. Het regent. Vragen naar het huis van Messieur Le Maire. Bellen aan, een mevrouw doet open. Le Maire is niet thuis, nee, en er is geen salle de fêtes, nee, er is hier niets, 2 kilometer verder … Nee, we verzetten geen stap meer!! De mevrouw was niet erg behulpzaam. Opeens kwam er een andere, nog oudere, dame naar de deur. Je kon merken dat zij wél wilde uitleggen waar we konden slapen. Dat kreng spartelde tegen, maar die oudere pakte haar paraplu om ons aan te wijzen waar de abri was, waar we konden slapen. Nee mevrouw, we vinden het wel, het regent. Maar nee hoor, ze liep met ons mee om de abri aan te wijzen. Fantastisch, een droge plek waar Bert zelfs ons tentje op kan zetten. Merci beaucoup , lieve madammeke! Op zoek naar een café… Ik loop de straat uit, ben al uit het dorp, vraag het aan weer een behulpzame dame…Nou moe, recht tegenover de abri! Hier zitten we dan. Zijn natuurlijk weer de enige klanten en hebben een menuutje besteld, waar we nu van genieten. We hebben een prachtig uitzicht over het “Les Bois Noirs” Jejem, denk je dat je een lekker biefstukje krijgt, nee, is het wéér een soort klapstuk met een sausje! Wij trekken er bouillon van en hier eten ze het gewoon allemaal op. Ik mix het maar met de aardappelen, dan is het nog te eten. Onze route was net als gisteren, steeds over de Montagne Bourbonnaise. Ik weet precies hoe het geschreven moet worden, want we hebben wel hónderd bordjes gezien. (muziek) “Hoe hoog moet je gaan? De vreemde bergen, zijn hoge bergen, hoe hoog moet je gaan?”Voorlopig zaten we vanmiddag 1000 mtr. hoog en het ging makkelijk!! We passeerden Rochez St. Vincent, allemaal hoge brokken rotsen. Net als gisteren, eigenlijk vandaag nog veel meer regen gehad. Eigenlijk is het beter om te lopen, je kleedt je tegen de regen, onze rugzakken zitten in hoezen, gekocht toen we thuis waren, bij Carl Denig. Over Carl Denig gesproken, ook in Bert zijn marinwollen truitje zijn er gaatjes gevallen. Volgens mij is ook dit truitje verteerd, het heeft waarschijnlijk veel te lang gelegen in de zaak. Gaan we dus gewoon wéér mee terug. Onze poncho’s, die we gebruikten voor de rugzakken, hebben we thuisgelaten. Mijn voeten houden het prima. Komt het door de paracetamol?? Gaat de spiegel werken? Of komt het door het klimmen? Ik ben benieuwd of Bert het uithoudt met de zware bepakking. Ik vind zijn voeten er nou niet bepaald florissant uitzien. Zijn enkels zijn erg blauw. Lavoine is een schattig gehuchtje. Echt de moeite waard om het te bezichtigen, al is het alleen maar voor het schitterende uitzicht. De hoogte is hier 820 mtr. Morgen stijgen we naar, dacht ik, 1400 mtr. Het vlees viel mee gemixt met de aardappelen. Nu gaan we genieten van de kazen.
St.Clement – Lavoine 16 km. 12.00 – 18.30 uur

Na drie weken in mijn bikinihesje en mijn korte broekje met een vreselijke scheur – die mij zelf helemaal niet meer, maar anderen schijnbaar ook niet, opvalt – vandaag voor het eerst met mijn lange broek en mijn blouse gelopen. Ik denk dat de temperatuur 20 gr. is gekelderd. Lekker puh, die enge steekvliegen in het bos kunnen me niet meer plagen. Ze moeten mij steeds hebben. 16 Dagen geleden een teek in mijn lijf. Gelukkig niet voor niets de tekentang meegenomen en een flesje alcohol, verleden week gestoken door een wesp! Ik ben benieuwd waar ik nog meer door gestoken word. Bert gaat nú de tent proberen op te zetten. Ik ga straks Gineke nog even proberen te pakken te krijgen. Morgenochtend moeten we écht vroeg beginnen om door dat enge bos te kmen.

Maandag 30 juni Arfeuilles – St. Clement 14 km. 09.15 – 17.45 uur:

Op een camping, het regent, 21.30 uur we gaan slapen

Zondag 29 juni, 09.00 uur:

Onze eerste stop. Héérlijk geslapen op een municipal camping in Bert Een leuk stekkie met groot zwembad voor gasten. Verrukkelijk, vooral met zulke luchten. Maar dan moet je wel zwemkleding bij je hebben. Ik heb (trut die ik ben) mijn badpak na het eerste gedeelte thuisgelaten met de veronderstelling dat ik daar toch geen gebruik van zal maken. Gisteravond begon er net de Mis, mijnheer de Pastor kwam met zijn auto. Helaas weer geen stempel van een kerk. Terwijl deze ook tot mijn favorieten behoort. Wat een plaatje zeg. Een Romaans kerkje uit de 12e eeuw. Héél apart! Ik had wat boter nodig om eieren te bakken. Liepen eerst te zoeken naar het bordje van het plaatsje, passeerden 3 heren die in een tuin lekker onder een boom van een drankje genoten. We groetten ze en een van die heren had ons waarschijnlijk gezien op de camping toen ie ging zwemmen. Ja hoor, daar is het naambordje. Erg leuk! Bert ernaast voor de foto! Teruglopend excuseerde ik de heren, omdat ik zomaar de tuin in liep en wilde vragen voor een beetje boter. Maar voordat ik iets kon zeggen, werden we uitgenodigd om te gaan zitten en een drankje te drinken. Pastis of zoiets met water. Heerlijk, veel lekkerder dan bier. Het werd even héél gezellig. Een van de heren waas een Spanjaard. “Ah,” zei ik en ik wilde wat in het Spaans zeggen. Nou, lou loene.
Jee, ben ik nu alles al vergeten? We hebben wel gelachen. Michèl zijn vrouw kwam en ik kreeg een kuipje met een beetje margarine. Het landschap verandert, prachtige bossen om ons heen en nu al heel hoog geklommen, maar er ligt in de verte een bérg te wachten . . . . We gaan verder. Oh ja, even vertellen dat we voor het eerste een varkenshouderij hebben gezien, wat een grappige beesten van zo dichtbij. Foto’s gemaakt.
11.40 uur. Zitten hier al een half uur aan onze tweede stop. Het wordt steeds mooier! De heuvels hoger en groener (?). Vreemd het is hier toch óók heet? We komen aan in Loddes, bellen aan bij een huis met een lap tuin eromheen. Vragen water. Vraag gelijk of ik mijn handen kon wassen met zeep. In de tuin een kraan met water zó uit de berg! Heerlijk lekker mijn hoofd eronder gehouden. Hel aardig gezinnetje met een jong meisje. Een prachtig uitzicht hebben ze hier. “Dat is de Puy-de Dôme.” zei de dame. Oh, wat is ie groot! We vervolgen even later onze weg. Die gaat naar rechts? Recht op die berg af! Het zal toch niet waar zijn?! Hoop ik. We kijken op de kaart, zien ‘m niet, althans niet op nr. 43….krekels zijn volgens mij grijs, en sprinkhanen groen. Hoewel, Japie krekel is groen, dacht ik. Ik weet het niet. Wat weet je eigenlijk verdomd weinig “Bermtoeristen zijn we”, zegt Bert. En zo is het. De berm is zo’n beetje ons “thuis”. Bert zag net hier een hertje wegrennen. Ik was te laat. Wat moeten we toch steeds veel meesjouwen om te kunnen eten onderweg. Niets kom je tegen. Wat zijn Nederlanders toch eigenlijk een ondernemend volkje. Neem nou bijvoorbeeld de Mont Beaury, héél toeristisch boven op die berg, maar geen restaurantje, geen ijscoman. (daar hebben ze hier geloof ik nog nóóit van gehoord) Helemaal niets. Het lijkt me een fantastisch idee voor Frits en Gineke om hier in Frankrijk rond te rijden met een wagen en dan van alles te verkopen. Ik denk dat het een goede business is.

21.00 uur Arfeuilles. Nee, ik hou het niet meer vol. Als ik die bergen voor ons zie!! Vandaag 22 km. gelopen!! Gelukkig genoeg te eten. We kwamen aan in Chatelus om 19.15 uur. Daar zou een slaapplaats zijn een restaurant en een winkeltje. Voor het dorp vroeg ik een lift naar boven, maar de auto zat vol. Een vrouw achterin riep maar “fermi, fermi” Wat is een furmi?? “Restaurant fermé!””Qui” ze praatte zo hard en snel. Er bleek ook geen winkel te zijn. Dáár ging mijn hart. Dan houd ik het niet meer vol ook. Hier krijg ik wat van. Waarom doe ik dit. Ik probeer morgen die bergen van 1200 mtr. hoog, lukt het niet, gaan we naar huis. Elke dag is het zo’n 40 gr. Ook niet om uit te houden. Het dreigt nu toch echt te gaan stormen. Bert zet de tent stevig vast. Vanmiddag zagen we een kleine tornado, zó over het hooiveld, je zag het hooi omhoog in de rondte dwarrelen. Even later hetzelfde naar links en weer een stuk verder naar links. Krijg de pip! Ik hou me maar bij voorbaat vast aan een boom. Wat ’n dag, wat ’n dag! Aangekomen in het dorp wat biertjes gedronken in het restaurant wat dus gesloten is. Die vrouw daarvoor in de auto is de eigenaresse. Ik vertelde haar, doordat ze zo tekeer ging, mijn hart oversloeg. “Doucement”Ze draaide helemaal bij en lachte zelfs. We zouden weggebracht worden met de auto door een ander stel, naar het dorp waar w&